"Hoe vieren jullie in Nederland eigenlijk je verjaardag?", vroeg collega C toen we het restaurant waar de collega's me op lunch hadden getrakteerd, uitliepen. Ik was blij met de vraag, want hoe het in Canada 'moet', wist ik ook niet precies.
"Meestal neem je een taart of koekjes ofzo mee naar je werk, en die deel je uit".
"Echt waar, als je jarig bent, moet je uitdelen?" Dat was blijkbaar raar. Ik vertelde dat op een Nederlands feestje alleen de mensen die uitgenodigd zijn, geacht worden te komen, en dat het nogal raar kan overkomen als je onaangekondigd een onbekende vriend of vriendin meeneemt. Hier heel normaal. Dat kan ook, want iedereen neemt zelf wat te eten of te drinken mee (en zeker de drank, want die is hier duur), dus is er altijd genoeg. In Nederland word je geacht je gasten te voeren. Dus afhankelijk van hoe laat je je feestje geeft, moet je koffie en thee, borrelhapjes en drank in huis halen. En natuurlijk taart. Dat kost de nodige voorbereiding. Een paar uur in de keuken horen er eigenlijk wel een beetje bij. Ook voor je gasten vergt het voorbereiding, want die moet je een paar weken van tevoren laten weten dat je een feestje geeft. Hier niet. Hier kan je rustig op maandag aankondigen dat je op vrijdag een feestje geeft. Dat kan dan een avondje drinken in de plaatselijke kroeg zijn. Op eigen kosten, niet op die van de jarige. Dat vonden we wel gek; hoe kan je je gasten nou ergens voor laten betalen? Cadeaus horen er hier over het algemeen niet bij. Iedereen neemt zichzelf mee en draagt daarmee bij aan de feestvreugde. We hebben een keer de fout gemaakt met een klein cadeautje maar zonder drank aan te komen, waarop de gastheer ons uitlegde dat de slijter om de hoek was.
Maar wij zijn en blijven Nederlanders. Dus vanavond vieren we mijn verjaardag met zelfgemaakte chocoladetaart, borrelhapjes en zelfs een beginvoorraad drank. Gewoon, om de Canadezen te laten zien hoe wij onze verjaardag vieren. De cadeaus komen in Nederland wel weer.
zaterdag 15 oktober 2011
zaterdag 8 oktober 2011
Vakantie!
Op een regenachtige ochtend stegen we op uit Vancouver. De zomer leek voorbij, en waar anders het raampje het beste uitzicht geeft op de Coast Mountains, was er nu niet eens de suggestie van bergen. Na een klein uurtje en even flink schudden met de passagiers landden we in Calgary. En zoals dat wel vaker gebeurt bij het oversteken van een bergketen, was het daar zomers en zonnig. De huurtrapauto stond al op ons te wachten. We reden de parkeergarage uit en een andere wereld binnen: een blauwe lucht met daaronder graanvlaktes zo ver je kon kijken. Prairies, het wilde westen dat ophoudt bij de Rocky Mountains.
In Cochrane, een stoffig plaatsje dat aandeed als een woestijnstadje (maar dan zonder woestijn) stopten we voor lunch. Op het terrasje van een saloonachtig restaurant streken we neer voor een echte wild-west bizonburger. De serveersters droegen cowboylaarzen en -hoeden. Bijna een filmset.
Na de lunch vervolgden we onze weg naar het westen, richting de Rockies. Vanuit het niets rezen de grijze rotsen op uit de velden, en toen we nog een keer met onze ogen knipperden, zaten we in een berglandschap. Daarna was het niet ver meer naar Banff, ons vakantieoord voor die week (en voor vele anderen met ons, zo bleek).
Banff is het leukste Canadese dorp dat we ooit gezien hebben (misschien na Niagara-on-the-Lake), met een schattige hoofdstraat en aan alle kanten bergen. Ons hotel was net buiten de plaats. We hadden een eigen mini-appartementje.
De volgende dag wandelden we Sulphur mountain op. Een kleine kudde bergschapen sloeg ons nieuwsgierig gade.
Eenmaal boven zagen we de zomer letterlijk verdwijnen en de herfst zijn intrede doen. De harde wind bracht zelfs de eerste sneeuwvlokjes mee. Het 360-graden uitzicht was spectaculair: beboste valleien 700 meter onder ons, waarvan we wisten dat er geen enkele menselijke aanwezigheid was. Hier en daar stond tussen de naaldbomen een geelgekleurde loofboom tegen de hellingen. Daarboven de kale grijze rotsen waar de eerste sneeuw tussen de rotsspleten bleef liggen.
De volgende ochtend werd het echt herfst. Ik had een paardrijrit geboekt, als verrassing voor Tristan. Het was koud en het miezerde, maar dat was dan maar zo. De enige andere gast bleek een Nederlandse vrouw te zijn. We reden langs een onwaarschijnlijk blauwgroen riviertje en door een geel herfstbos. Aan het eind waren we behoorlijk vernikkeld.
De regen van die dag had wel een voordeel voor onze rit over de Icefields parkway naar het noorden, dwars door de Rockies. De weg die vrijwel evenwijdig aan de snelweg door de vallei slingert. Op de bergtoppen lag nu een dun laagje sneeuw, alsof de Grote Geest met een bus poedersuiker in de weer was geweest.
De Icefields Parkway is ook de weg waar je bijna gegarandeerd wildlife tegenkomt. Bijna gegarandeerd, want we hebben niets gezien. Nou vooruit, op een paar harige witte berggeiten na dan, als kleine vlekjes tegen de berghelling aangeplakt. En die we ook alleen maar zagen omdat iemand langs de weg gestopt was en een enorme telelens tevoorschijn haalde. Het werkte aanstekelijk, want er ontstond een kleine file van natuurgluurders.
Onderweg stopten we een paar keer bij turquiosegekleurde meertjes. Al snel kwamen we erachter waar die kleur vandaan kwam. Gletsjers hoger op de berg schuren langs de rotsen, waardoor een soort fijn steengruis (rock flour) ontstaat. Dat komt in de meertjes terecht en dat weerkaatst bluawgroen licht.
Ons eindpunt van de dag was de Athabasca Glacier, onderdeel van de Columbia Icefields. Een toeristische hotspot in de middle of nowhere, waar mensen airportstyle stonden te wachten bij gates voor vertrek met een speciale bus die de gletsjer op ging. Doe moeite namen wij niet, maar in plaats daarvan wandelden we naar de voet van de gletsjer. De gletsjer trekt zich al 100 jaar terug, en onderweg er naartoe staan bordjes met waar hij in welk jaar was. Waar geen gletsjer meer is, is het landschap een dorre steenvlakte, 9 maanden van het jaar bedekt met sneeuw en ijs. Het was er koud en het waaide, maar het was erg indrukwekkend.
Op de terugweg hielden we weer onze ogen open voor wildlife. Twee mannetjeswapiti's wilden zich wel aan ons laten zien, een eindje verderop langs de spoorlijn, maar daar bleef het dan ook bij. Indrukwekkende beesten, met hun grote geweien. Onderweg stopten we bij alle weilanden waar elanden zouden kunnen zitten, maar zonder resultaat. Toch maar voorzichtig gereden, want zo'n beest wil je niet opeens voor je auto hebben.
Maar de manier om het landschap echt goed op je in te laten werken, is op de fiets. Bij het hotel huurden we fietsen en gingen we wat in de directe omgeving van Banff rondkijken. Dan voel je de warmte van de zon op je gezicht, je ruikt de zoete geur van het herfstbos en heb je veel meer tijd om alles om je heen te zien. We deden ook een mountainbikepad, met het berenbelletje aan de fiets gebonden. Je weet maar nooit. Nadeel daarvan is dat je ook al het andere wildlife de stuipen op het lijf jaagt. We hadden toch nog wat geluk, want eenmaal weer op de weg zagen we een paar wapiti's bij de bosrand.
De laatste dag reden we naar Lake Louise, alweer zo'n onmogelijk blauw meer. Ik had een leuke wandeling uitgezocht, maar was daarin niet bepaald de enige. Gelukkig waren we nog aardig op tijd. En toen we een steilere terugweg namen, waren we meteen de meeste toeristen kwijt.
Omdat we nog steeds niet echt veel wildlife gezien hadden (beren, elanden, wolven) reden we tegen de schemering een rondje via een gravelweggetje. Volgens de folder moest je hier echt wat zien. En ja hoor, opeens stond er een vrouwtjeseland op de weg. En een kalf aan de kant. En later nog een. Dus 3 moose gezien, wat blijkbaar erg zeldzaam is. We hadden geen idee hoe ver we hadden gereden, maar daarna was het nog 60 km naar de snelweg, en daarna nog 50 km naar Banff. Oeps. Het deerde ons niet, want we hadden moose gezien, op onze laatste dag in de Rockies.
Helaas, aan alles komt een eind, en we zijn nu alweer een week thuis. Maandag is het Thanksgiving (en mijn verjaardag :)), dus Tristan is bezig een pompoentaart te maken. Thanksgiving is hier een echte familiedag. Bij gebrek aan familie hier gaan we misschien met de bovenburen eten. Pompoen natuurlijk. En kalkoen.
In Cochrane, een stoffig plaatsje dat aandeed als een woestijnstadje (maar dan zonder woestijn) stopten we voor lunch. Op het terrasje van een saloonachtig restaurant streken we neer voor een echte wild-west bizonburger. De serveersters droegen cowboylaarzen en -hoeden. Bijna een filmset.
Na de lunch vervolgden we onze weg naar het westen, richting de Rockies. Vanuit het niets rezen de grijze rotsen op uit de velden, en toen we nog een keer met onze ogen knipperden, zaten we in een berglandschap. Daarna was het niet ver meer naar Banff, ons vakantieoord voor die week (en voor vele anderen met ons, zo bleek).
Banff is het leukste Canadese dorp dat we ooit gezien hebben (misschien na Niagara-on-the-Lake), met een schattige hoofdstraat en aan alle kanten bergen. Ons hotel was net buiten de plaats. We hadden een eigen mini-appartementje.
De volgende dag wandelden we Sulphur mountain op. Een kleine kudde bergschapen sloeg ons nieuwsgierig gade.
Eenmaal boven zagen we de zomer letterlijk verdwijnen en de herfst zijn intrede doen. De harde wind bracht zelfs de eerste sneeuwvlokjes mee. Het 360-graden uitzicht was spectaculair: beboste valleien 700 meter onder ons, waarvan we wisten dat er geen enkele menselijke aanwezigheid was. Hier en daar stond tussen de naaldbomen een geelgekleurde loofboom tegen de hellingen. Daarboven de kale grijze rotsen waar de eerste sneeuw tussen de rotsspleten bleef liggen.
De volgende ochtend werd het echt herfst. Ik had een paardrijrit geboekt, als verrassing voor Tristan. Het was koud en het miezerde, maar dat was dan maar zo. De enige andere gast bleek een Nederlandse vrouw te zijn. We reden langs een onwaarschijnlijk blauwgroen riviertje en door een geel herfstbos. Aan het eind waren we behoorlijk vernikkeld.
De regen van die dag had wel een voordeel voor onze rit over de Icefields parkway naar het noorden, dwars door de Rockies. De weg die vrijwel evenwijdig aan de snelweg door de vallei slingert. Op de bergtoppen lag nu een dun laagje sneeuw, alsof de Grote Geest met een bus poedersuiker in de weer was geweest.
De Icefields Parkway is ook de weg waar je bijna gegarandeerd wildlife tegenkomt. Bijna gegarandeerd, want we hebben niets gezien. Nou vooruit, op een paar harige witte berggeiten na dan, als kleine vlekjes tegen de berghelling aangeplakt. En die we ook alleen maar zagen omdat iemand langs de weg gestopt was en een enorme telelens tevoorschijn haalde. Het werkte aanstekelijk, want er ontstond een kleine file van natuurgluurders.
Onderweg stopten we een paar keer bij turquiosegekleurde meertjes. Al snel kwamen we erachter waar die kleur vandaan kwam. Gletsjers hoger op de berg schuren langs de rotsen, waardoor een soort fijn steengruis (rock flour) ontstaat. Dat komt in de meertjes terecht en dat weerkaatst bluawgroen licht.
Ons eindpunt van de dag was de Athabasca Glacier, onderdeel van de Columbia Icefields. Een toeristische hotspot in de middle of nowhere, waar mensen airportstyle stonden te wachten bij gates voor vertrek met een speciale bus die de gletsjer op ging. Doe moeite namen wij niet, maar in plaats daarvan wandelden we naar de voet van de gletsjer. De gletsjer trekt zich al 100 jaar terug, en onderweg er naartoe staan bordjes met waar hij in welk jaar was. Waar geen gletsjer meer is, is het landschap een dorre steenvlakte, 9 maanden van het jaar bedekt met sneeuw en ijs. Het was er koud en het waaide, maar het was erg indrukwekkend.
Op de terugweg hielden we weer onze ogen open voor wildlife. Twee mannetjeswapiti's wilden zich wel aan ons laten zien, een eindje verderop langs de spoorlijn, maar daar bleef het dan ook bij. Indrukwekkende beesten, met hun grote geweien. Onderweg stopten we bij alle weilanden waar elanden zouden kunnen zitten, maar zonder resultaat. Toch maar voorzichtig gereden, want zo'n beest wil je niet opeens voor je auto hebben.
Maar de manier om het landschap echt goed op je in te laten werken, is op de fiets. Bij het hotel huurden we fietsen en gingen we wat in de directe omgeving van Banff rondkijken. Dan voel je de warmte van de zon op je gezicht, je ruikt de zoete geur van het herfstbos en heb je veel meer tijd om alles om je heen te zien. We deden ook een mountainbikepad, met het berenbelletje aan de fiets gebonden. Je weet maar nooit. Nadeel daarvan is dat je ook al het andere wildlife de stuipen op het lijf jaagt. We hadden toch nog wat geluk, want eenmaal weer op de weg zagen we een paar wapiti's bij de bosrand.
De laatste dag reden we naar Lake Louise, alweer zo'n onmogelijk blauw meer. Ik had een leuke wandeling uitgezocht, maar was daarin niet bepaald de enige. Gelukkig waren we nog aardig op tijd. En toen we een steilere terugweg namen, waren we meteen de meeste toeristen kwijt.
Omdat we nog steeds niet echt veel wildlife gezien hadden (beren, elanden, wolven) reden we tegen de schemering een rondje via een gravelweggetje. Volgens de folder moest je hier echt wat zien. En ja hoor, opeens stond er een vrouwtjeseland op de weg. En een kalf aan de kant. En later nog een. Dus 3 moose gezien, wat blijkbaar erg zeldzaam is. We hadden geen idee hoe ver we hadden gereden, maar daarna was het nog 60 km naar de snelweg, en daarna nog 50 km naar Banff. Oeps. Het deerde ons niet, want we hadden moose gezien, op onze laatste dag in de Rockies.
Helaas, aan alles komt een eind, en we zijn nu alweer een week thuis. Maandag is het Thanksgiving (en mijn verjaardag :)), dus Tristan is bezig een pompoentaart te maken. Thanksgiving is hier een echte familiedag. Bij gebrek aan familie hier gaan we misschien met de bovenburen eten. Pompoen natuurlijk. En kalkoen.
zaterdag 17 september 2011
Tristan en Erna, 1 jaar later
Ruim een jaar geleden vertrokken we met 4 koffers naar Vancouver. Met slechts een vaag idee van wat ons te wachten stond in de nieuwe wereld. Hoe zouden we gaan wonen? Hoe zou ons werk bevallen? Wat voor mensen zouden we ontmoeten? Hoe zou het zijn om alles in het Engels te moeten doen? Tijd om de balans op te maken van een jaar wonen en werken in Canada.
Wat hebben we geleerd?
Een hoop dingen over het dagelijks leven. Dingen die in Nederland vanzelfsprekend zijn omdat je daar je hele leven gewoond hebt. Lokale kennis die niet echt te meten is. We weten hoe de burgemeester van Vancouver en de premiers van BC en Canada heten, waar je de lekkerste hamburgers kunt eten, welke bussen waarheen gaan, hoe verschillende wijken heten, wat een yardsale is, dat linksaf slaan een tricky business is, waar je kunt skien en hoe je er komt, dat je courgetteplanten minstens een meter uit elkaar moet zetten, dat je niet mag parkeren binnen 6 meter van een brandkraan, zeiltermen in het Engels, de namen van de meeste spelers van de Canucks en nog veel meer. Maar sommige dingen weten we ook niet. Kinderrijmpjes en liedjes die iedereen op de kleuterschool leert. Een populaire tv-show die al jaren niet meer wordt uitgezonden. Tijdens ons weekje Nederland was het dan ook een feest der herkenning om op de bruiloft van Eva en Seppe een lied te zingen op de melodie van Berend Botje.
In de hoogopgeleide kringen waar ik me voor werk in begeef, zijn er doorgaans geen andere buitenlanders, en dan kan ik opeens niet meepraten over een onderwerp. En dan besef ik hoe enorm bevoorrecht ik ben dat ik als immigrant met een gesprek en twee telefoontjes een baan heb gevonden tussen de Canadezen, die nog perfect aansluit op mijn opleiding en ervaring ook. Ik begrijp nu een beetje hoe een immigrant in Nederland zich moet voelen, en dan ben ik nog wel van het ene naar het andere westerse land verhuisd, spreek ik de taal goed en heb ik een goede opleiding en baan. Voor de gein heb ik laatst de Canadese versie van de inburgeringstest gedaan, die je moet halen voordat je Canadees kunt worden. Die gaat over Canadese politiek, geschiedenis en maatschappij. Resultaat: ruimschoots geslaagd. Misschien valt het dus toch te meten.
Nederland?
Wat wel helpt met inburgeren, is dat we ons hier erg welkom voelen (wat als immigrant in Nederland niet zo lijkt te zijn). Canadezen zijn altijd erg geinteresseerd in waar we vandaan komen (al verwarren ze Nederland nogal eens met Denemarken, en als we ze laten raden zeggen ze vaak Noorwegen). De Scandinavische landen liggen blijkbaar erg voor de hand, maar als ik dan zeg dat we daar niet eens aan grenzen, kijken ze me ongelovig aan. Geen idee waar die verwarring vandaan komt. Nederland heeft bijna net zoveel inwoners als Zweden, Noorwegen en Denemarken samen, dus de kansvergelijking gaat niet op. Is Nederland misschien (teveel) naar binnen gekeerd in plaats van een leidersrol te nemen in het buitenland, wat ten koste gaat van de bekendheid van ons kikkerlandje? Ging het een paar jaar geleden nog over Amsterdam als het Europese fietsparadijs, nu heeft iedereen het over Kopenhagen. Met milieu en duurzaamheid liep Nederland altijd voorop, nu hoor je daar niemand meer over. Als je het hebt over vrij denken en tolerantie, halen ze hun schouders op. Maar als iemand Nederland kent, weet hij/zij verbazingwekkend genoeg waar bijvoorbeeld Epe ligt, of Spijkenisse, omdat ouders of vrienden daar vandaan komen.
Canadezen hebben het vaak over 'Europa', maar dan roep ik altijd dat 'Europa' niet bestaat. Ja, geografisch, en politiek-economisch in de vorm van de Europese Unie, maar geen Verenigde Staten van Europa. De enorme taalkundige, culturele, maatschappelijke en geografische diversiteit op zo'n klein stukje land, dat gaat er bij veel Canadezen niet in. 'Europa doen' in drie weken is de normaalste zaak van de wereld. Bij ons brengt dat een diepe zucht teweeg. Omgekeerd is het beeld dat wij van Noord-Amerika hebben natuurlijk ook niet helemaal terecht: 'Europeanen' denken wel 'even' van Vancouver naar de Rockies te rijden, of naar Seattle, omdat het er op de kaart wel behapbaar uitziet. Wake-up call: de Rockies liggen niet bepaald in de buurt van Vancouver, maar op een uurtje of 10 rijden. Waar wij skien is in de Coast Mountains.
Werken in het buitenland
We zijn gegroeid in en met ons werk. Mijn baan als knowledge translation scientist verloopt soepel. Ik werk voor de federale overheid in een van de 6 centra die zich bezighouden met volksgezondheid. Mijn centrum richt zich op milieu en gezondheid, en de andere 5 richten zich op andere gebieden van volksgezondheid zoals infectieziekten, gezondheid van de inheemse bevolking, gezondheid in beleid, methoden om wetenschap in beleid te vertalen, en determinanten van gezondheid. Ik heb te maken met medisch milieukundigen, gemeentes, universiteiten, ministeries, en volksgezondheidinspecteurs. Soms dien ik vooral als doorgeefluik van informatie, soms verzamel ik die zelf door literatuurstudies uit te voeren. Ik zit in een aantal netwerken en werkgroepen. Van een heleboel dingen weet ik dus wat er speelt en zo kan ik mensen met elkaar verbinden. Ik mag hier niet stemmen, maar heb toch via mijn werk invloed op beleid en uitvoering en dat is heel leuk en leerzaam. Voor dat alles krijg ik eens in de twee weken betaald, Tristan voor zijn werk de andere week, dus we krijgen iedere week 'zakgeld'.
Canadezen nemen hun werk serieus, maar werken niet zo ongezond veel als de Amerikanen. Eigenlijk vind ik het wel op Nederland lijken. Maar zoiets als een personeelsvereniging of een personeelsuitstapje bestaat niet of gebeurt in eigen tijd en op eigen kosten, en dan alleen als iemand het initiatief neemt iets te organiseren (ik dus).
Engels en Nederlands
We spreken in ons dagelijks leven meer Engels dan Nederlands. Ons Engels is ook vast beter geworden, maar dat gaat ongemerkt. Mijn leidinggevende zei laatst nog dat ze wel begrijpt waarom Nederlanders over het algemeen zo goed Engels spreken, want dat leer je vanzelf als je het vaak moet spreken op het werk enzo. Toen ik antwoordde dat ik in Nederland eigenlijk bijna nooit Engels sprak, en al helemaal niet met moedertaalsprekers, keek ze me vol verbazing aan.
Onderling spreken we altijd Nederlands, maar op ons werk en als er anderen bij zijn, gaan we over op Engels. Die switch gaat vloeiend. Soms zou ik ook in het openbaar onderling wel Engels willen spreken, omdat het soms zo vermoeiend is steeds weer uit te leggen dat je geen toerist bent maar hier woont. En ergens is het ook wel raar om Nederlands te blijven spreken terwijl we hier al ruim een jaar wonen. We zijn net zo goed inwoners van Canada als ieder ander. Toch willen we ook niet zomaar afstand doen alles wat ons tot Nederlander maakt, want Nederlands zijn we en zullen we altijd blijven.
En verder?
De levensstijl is hier heel relaxt. Iedereen doet aan yoga en loopt op slippers. Wij ook. In de zomer barbecuen we in de tuin, kijken we vanaf het strand naar de zonsondergang, gaan we zeilen of kamperen. In de winter gaan we naar de film, skien en bakken we muffins. Volgende week gaan we een weekje op vakantie naar de Rocky Mountains. Ik weet dat het lijkt alsof we voortdurend op vakantie zijn, maar dit is onze eerste vakantie samen sinds 2 jaar, afgezien van weekenden weg. Het is wel fijn om nu eens een weekje samen te zijn en niets te hoeven. De afgelopen maanden waren druk met bezoek, weekje Nederland en congressen, dus tijd om even bij te tanken.
Op naar het volgende jaar!
Wat vinden wij Nederlanders eigenlijk van Canadezen en welk beeld hebben ze van Canada? Laat het me weten, ik ben benieuwd!
Wat hebben we geleerd?
Een hoop dingen over het dagelijks leven. Dingen die in Nederland vanzelfsprekend zijn omdat je daar je hele leven gewoond hebt. Lokale kennis die niet echt te meten is. We weten hoe de burgemeester van Vancouver en de premiers van BC en Canada heten, waar je de lekkerste hamburgers kunt eten, welke bussen waarheen gaan, hoe verschillende wijken heten, wat een yardsale is, dat linksaf slaan een tricky business is, waar je kunt skien en hoe je er komt, dat je courgetteplanten minstens een meter uit elkaar moet zetten, dat je niet mag parkeren binnen 6 meter van een brandkraan, zeiltermen in het Engels, de namen van de meeste spelers van de Canucks en nog veel meer. Maar sommige dingen weten we ook niet. Kinderrijmpjes en liedjes die iedereen op de kleuterschool leert. Een populaire tv-show die al jaren niet meer wordt uitgezonden. Tijdens ons weekje Nederland was het dan ook een feest der herkenning om op de bruiloft van Eva en Seppe een lied te zingen op de melodie van Berend Botje.
In de hoogopgeleide kringen waar ik me voor werk in begeef, zijn er doorgaans geen andere buitenlanders, en dan kan ik opeens niet meepraten over een onderwerp. En dan besef ik hoe enorm bevoorrecht ik ben dat ik als immigrant met een gesprek en twee telefoontjes een baan heb gevonden tussen de Canadezen, die nog perfect aansluit op mijn opleiding en ervaring ook. Ik begrijp nu een beetje hoe een immigrant in Nederland zich moet voelen, en dan ben ik nog wel van het ene naar het andere westerse land verhuisd, spreek ik de taal goed en heb ik een goede opleiding en baan. Voor de gein heb ik laatst de Canadese versie van de inburgeringstest gedaan, die je moet halen voordat je Canadees kunt worden. Die gaat over Canadese politiek, geschiedenis en maatschappij. Resultaat: ruimschoots geslaagd. Misschien valt het dus toch te meten.
Nederland?
Wat wel helpt met inburgeren, is dat we ons hier erg welkom voelen (wat als immigrant in Nederland niet zo lijkt te zijn). Canadezen zijn altijd erg geinteresseerd in waar we vandaan komen (al verwarren ze Nederland nogal eens met Denemarken, en als we ze laten raden zeggen ze vaak Noorwegen). De Scandinavische landen liggen blijkbaar erg voor de hand, maar als ik dan zeg dat we daar niet eens aan grenzen, kijken ze me ongelovig aan. Geen idee waar die verwarring vandaan komt. Nederland heeft bijna net zoveel inwoners als Zweden, Noorwegen en Denemarken samen, dus de kansvergelijking gaat niet op. Is Nederland misschien (teveel) naar binnen gekeerd in plaats van een leidersrol te nemen in het buitenland, wat ten koste gaat van de bekendheid van ons kikkerlandje? Ging het een paar jaar geleden nog over Amsterdam als het Europese fietsparadijs, nu heeft iedereen het over Kopenhagen. Met milieu en duurzaamheid liep Nederland altijd voorop, nu hoor je daar niemand meer over. Als je het hebt over vrij denken en tolerantie, halen ze hun schouders op. Maar als iemand Nederland kent, weet hij/zij verbazingwekkend genoeg waar bijvoorbeeld Epe ligt, of Spijkenisse, omdat ouders of vrienden daar vandaan komen.
Canadezen hebben het vaak over 'Europa', maar dan roep ik altijd dat 'Europa' niet bestaat. Ja, geografisch, en politiek-economisch in de vorm van de Europese Unie, maar geen Verenigde Staten van Europa. De enorme taalkundige, culturele, maatschappelijke en geografische diversiteit op zo'n klein stukje land, dat gaat er bij veel Canadezen niet in. 'Europa doen' in drie weken is de normaalste zaak van de wereld. Bij ons brengt dat een diepe zucht teweeg. Omgekeerd is het beeld dat wij van Noord-Amerika hebben natuurlijk ook niet helemaal terecht: 'Europeanen' denken wel 'even' van Vancouver naar de Rockies te rijden, of naar Seattle, omdat het er op de kaart wel behapbaar uitziet. Wake-up call: de Rockies liggen niet bepaald in de buurt van Vancouver, maar op een uurtje of 10 rijden. Waar wij skien is in de Coast Mountains.
Werken in het buitenland
We zijn gegroeid in en met ons werk. Mijn baan als knowledge translation scientist verloopt soepel. Ik werk voor de federale overheid in een van de 6 centra die zich bezighouden met volksgezondheid. Mijn centrum richt zich op milieu en gezondheid, en de andere 5 richten zich op andere gebieden van volksgezondheid zoals infectieziekten, gezondheid van de inheemse bevolking, gezondheid in beleid, methoden om wetenschap in beleid te vertalen, en determinanten van gezondheid. Ik heb te maken met medisch milieukundigen, gemeentes, universiteiten, ministeries, en volksgezondheidinspecteurs. Soms dien ik vooral als doorgeefluik van informatie, soms verzamel ik die zelf door literatuurstudies uit te voeren. Ik zit in een aantal netwerken en werkgroepen. Van een heleboel dingen weet ik dus wat er speelt en zo kan ik mensen met elkaar verbinden. Ik mag hier niet stemmen, maar heb toch via mijn werk invloed op beleid en uitvoering en dat is heel leuk en leerzaam. Voor dat alles krijg ik eens in de twee weken betaald, Tristan voor zijn werk de andere week, dus we krijgen iedere week 'zakgeld'.
Canadezen nemen hun werk serieus, maar werken niet zo ongezond veel als de Amerikanen. Eigenlijk vind ik het wel op Nederland lijken. Maar zoiets als een personeelsvereniging of een personeelsuitstapje bestaat niet of gebeurt in eigen tijd en op eigen kosten, en dan alleen als iemand het initiatief neemt iets te organiseren (ik dus).
Engels en Nederlands
We spreken in ons dagelijks leven meer Engels dan Nederlands. Ons Engels is ook vast beter geworden, maar dat gaat ongemerkt. Mijn leidinggevende zei laatst nog dat ze wel begrijpt waarom Nederlanders over het algemeen zo goed Engels spreken, want dat leer je vanzelf als je het vaak moet spreken op het werk enzo. Toen ik antwoordde dat ik in Nederland eigenlijk bijna nooit Engels sprak, en al helemaal niet met moedertaalsprekers, keek ze me vol verbazing aan.
Onderling spreken we altijd Nederlands, maar op ons werk en als er anderen bij zijn, gaan we over op Engels. Die switch gaat vloeiend. Soms zou ik ook in het openbaar onderling wel Engels willen spreken, omdat het soms zo vermoeiend is steeds weer uit te leggen dat je geen toerist bent maar hier woont. En ergens is het ook wel raar om Nederlands te blijven spreken terwijl we hier al ruim een jaar wonen. We zijn net zo goed inwoners van Canada als ieder ander. Toch willen we ook niet zomaar afstand doen alles wat ons tot Nederlander maakt, want Nederlands zijn we en zullen we altijd blijven.
En verder?
De levensstijl is hier heel relaxt. Iedereen doet aan yoga en loopt op slippers. Wij ook. In de zomer barbecuen we in de tuin, kijken we vanaf het strand naar de zonsondergang, gaan we zeilen of kamperen. In de winter gaan we naar de film, skien en bakken we muffins. Volgende week gaan we een weekje op vakantie naar de Rocky Mountains. Ik weet dat het lijkt alsof we voortdurend op vakantie zijn, maar dit is onze eerste vakantie samen sinds 2 jaar, afgezien van weekenden weg. Het is wel fijn om nu eens een weekje samen te zijn en niets te hoeven. De afgelopen maanden waren druk met bezoek, weekje Nederland en congressen, dus tijd om even bij te tanken.
Op naar het volgende jaar!
Wat vinden wij Nederlanders eigenlijk van Canadezen en welk beeld hebben ze van Canada? Laat het me weten, ik ben benieuwd!
vrijdag 9 september 2011
Waar zijn we geweest?
Zouden ze zo'n heimwee hebben gehad dat ze in Nederland zijn blijven hangen? Zijn ze weer eens een lang weekend weg? Zijn ze door de aardbeving van vandaag afgesloten van alle communicatiemiddelen? Geen van allen.
Ja, vandaag hadden we een heuse aardbeving, zo'n 200 km hier vandaan. Wij hebben 'm niet gevoeld. Ik had een cursus in Surrey, een van de voorsteden. Rond de middag werd omgeroepen dat er een aardbeving geweest was voor de kust van Vancouver Island. In downtown schijnen mensen hem wel gevoeld te hebben.
Maar jullie hadden natuurlijk deze week jullie eigen aardbeving. Dat is vast het gesprek van de dag?
De afgelopen dagen waren we op reis (dus toch!) met Jolande en Germen. Een spoedcursus Beautiful British Columbia op Vancouver Island. Het hoogtepunt is te zien in een filmpje hieronder: grijze walvissen
Verder hebben we in Chemainus muurschilderingen gezien en in Duncan totempalen. De muurschilderingen beeldden de geschiedenis van Chemainus als houthakkersdorp af. Onder de eerste immigranten waren veel Chinezen en Japanners, die o.a. hielpen de spoorlijn te bouwen. Hun geschiedenis staat afgebeeld tot 1942 (toen werden alle Canadese Japanners gedeporteerd naar kampen op de prairies), en daarna pas weer vanaf de jaren 90. Een zwarte bladzijde uit de Canadese geschiedenis.


.

We hebben ook nog zee-otters gezien, die lekker op hun rug in het water lagen te drijven totdat wij er met onze boot aankwamen. Ze doken onder voordat ik een foto kon maken.

Petrogliefen, gemaakt door de First Nations op Vancouver Island (je mag ze geen indianen noemen)

houthakkersdorp Chemainus op de muur geschilderd.


Beautiful British Columbia, need I say more?
Ja, vandaag hadden we een heuse aardbeving, zo'n 200 km hier vandaan. Wij hebben 'm niet gevoeld. Ik had een cursus in Surrey, een van de voorsteden. Rond de middag werd omgeroepen dat er een aardbeving geweest was voor de kust van Vancouver Island. In downtown schijnen mensen hem wel gevoeld te hebben.
Maar jullie hadden natuurlijk deze week jullie eigen aardbeving. Dat is vast het gesprek van de dag?
De afgelopen dagen waren we op reis (dus toch!) met Jolande en Germen. Een spoedcursus Beautiful British Columbia op Vancouver Island. Het hoogtepunt is te zien in een filmpje hieronder: grijze walvissen
Verder hebben we in Chemainus muurschilderingen gezien en in Duncan totempalen. De muurschilderingen beeldden de geschiedenis van Chemainus als houthakkersdorp af. Onder de eerste immigranten waren veel Chinezen en Japanners, die o.a. hielpen de spoorlijn te bouwen. Hun geschiedenis staat afgebeeld tot 1942 (toen werden alle Canadese Japanners gedeporteerd naar kampen op de prairies), en daarna pas weer vanaf de jaren 90. Een zwarte bladzijde uit de Canadese geschiedenis.
.
We hebben ook nog zee-otters gezien, die lekker op hun rug in het water lagen te drijven totdat wij er met onze boot aankwamen. Ze doken onder voordat ik een foto kon maken.
Petrogliefen, gemaakt door de First Nations op Vancouver Island (je mag ze geen indianen noemen)
houthakkersdorp Chemainus op de muur geschilderd.
Beautiful British Columbia, need I say more?
zondag 7 augustus 2011
zomeractiviteiten deel 2
De laatste paar weken is het mooi weer. Dat mocht ook wel eens, want het is lang koud en nat gebleven; dit voorjaar heeft alle records gebroken. Het is nog steeds niet heel erg warm, maar die zon en 23 graden hadden we inmiddels wel nodig. En de tuin ook. Begin juni zijn we een groentetuintje begonnen, mede op aanmoediging van Lincoln en Doreen (de bovenburen). Een aantal zaadjes hadden we van Tristans ouders gekregen toen ze hier waren en een aantal dingen hebben we als klein plantje op de markt gekocht en vervolgens geplant (inclusief een overgebleven aardappel!). Geen van beiden weten we iets van moestuinen, maar we zijn trots op het resultaat. Bijna helemaal vanuit het niets hebben we broccoli, een paprika, courgettes, aardappels en boontjes gekweekt en inmiddels zelfs al gedeeltelijk opgegeten. Geheel biologisch. Lincoln en Doreen hadden boerenkool voor ons geplant. Zelf vinden ze het niet lekker. Stamppot boerenkool kennen ze hier overigens niet, maar ze maken er chips van. In onze wijk is het vrij gewoon om je eigen groentetuintje te hebben. Meer vanwege het hippe gehalte dan dat je er echt van kunt leven, maar toch. (hoewel, met die enorme hoeveelheid boerenkool komen we de winter wel door). Jammer genoeg is het met de worteltjes, tomaten en pompoen niks geworden.
Het werk is voor ons allebei druk. Tristan had de afgelopen paar weken congressen (gelukkig allemaal hier) en was dus overdag en 's avonds veel weg. Hij heeft ook weer een aantal collega's uit Delft gezien en gesproken, erg leuk. Ik heb ook alweer een paar congressen in de planning waarvoor nogal wat voorbereid moet worden, naast mijn gewone werk.
In de weekenden zijn we tegenwoordig veel op het water te vinden. Een vriend van een collega van mij zocht een bemanning voor zeilwedstrijden. Hij heeft zijn eigen boot (een Santana 23D, voor wie er verstand van heeft. Wij niet). We zijn inmiddels al een paar keer meegeweest. Allan is een goede leermeester. Afgelopen september hadden we zelf al de basics van zeilen geleerd, en nu leren we er een hoop bij, zoals zeilen met de spinaker. De meeste zeiltermen weten we alleen in het Engels, al komen veel woorden duidelijk uit het Nederlands.
Allan had ons en een paar anderen uitgenodigd om tijdens de Celebration of Light het vuurwerk te bekijken vanaf zijn boot. Vanaf een ponton in de baai werd het afgestoken, en vanaf een boot heb je dan het beste uitzicht. Sommige boten lagen er al uren van tevoren, en het strand van downtown zag zwart van de mensen. Maar met wijn en kaas en een ondergaande zon was het wachten de moeite waard.
Vancouver by night
Als we niet aan het zeilen zijn, zijn we aan het kamperen. 1 juli en 1 augustus waren vrije dagen, dus hadden we lange weekenden. Vorige week waren we naar de Golfeilanden, een paar kleine eilandjes tussen Vancouver en Vancouver Island. Onze eerste stop was Pender Island. Vanaf de veerboot konden we de zon in de zee zien zakken. Spiegelglad water met overal bergen om ons heen. Vooral de besneeuwde Mt. Baker konden we goed zien. Dat is een oude vulkaan in de VS die een eind boven alle andere bergen uitsteekt.
We kwamen in het donker op Pender aan, maar konden de camping gemakkelijk vinden, want er loopt maar een doorgaande weg. Bij de ingang stond een bord met daarop de namen van mensen die gereserveerd hadden. Behalve die van ons was er nog een naam die me bekend voorkwam: die van een van die professoren met wie ik 1,5 jaar geleden ben gaan praten! Sindsdien heb ik 'm ook nog een paar keer gesproken, maar we hebben hem niet gezien op de camping.
De camping werd beheerd door de Canadese staatsbosbeheer en had vrijwel geen voorzieningen, alleen een koudwaterkraan en een paar wc-hokjes met een gat in de grond. We konden in het donker niet goed zien hoe we erbij stonden, maar de volgende dag bleek het prachtig in het bos te liggen. Helaas konden we maar een nacht blijven, want de hele camping was de rest van het weekend vol gereserveerd. Op sommige kaarten van het eiland stond nog een camping aangegeven. Dat bleek geen officiele camping, maar een grasveldje bij een jachthaven. Maar we mochten er wel staan.
Daarna gingen we even op de plaatselijke markt kijken. Er stond een klein bandje van een paar jongeren met piercings en dreadlocks brave countrymuziek te spelen, en de standjes werden bemand door oude vrouwtjes die zelfgemaakte honing, sieraden en broodjes verkochten. De klanten waren voornamelijk hippe toeristen en gezinnen met kinderen. Het was op een leuke manier kneuterig.
Markt op Pender Island
's Middags gingen we kayakken en zagen we allerlei zeeleven zoals zeesterren en zeekomkommers, allerlei soorten zeewier en zelfs een zeehond. Het water was heel helder en blauwgroen, waardoor je allerlei visjes kon zien zwemmen. En natuurlijk waren er de typische strandjes en het tropisch regenwoud.
wandelen op Pender island
De volgende dag gingen we verder eilandhoppen naar Mayne Island. Daar kwamen we zonder reservering op de camping aan. Hij was al helemaal vol gereserveerd, maar een paar mensen waren niet komen opdagen, dus mochten wij dat plekje hebben. Net toen we het papierwerk stonden in te vullen, kwamen er mensen binnen die zeiden dat ze een reservering hadden... Wij hielden wijselijk onze mond, maar de campingeigenaar heeft hun op een onofficiele plek neergezet. Ze doen hier altijd heel moeilijk als ze eigenlijk vol zitten, maar als je een beetje doorzeurt, krijg je toch een plekje. En wat voor plekje: in het bos direct aan zee. Hangmatje ophangen en genieten maar. Ook hier moesten we eerst door het bos lopen om bij een gat-in-de-grond-wc te komen, heerlijk! De openluchtdouche was nog mooier: een houten bruggetje op, een deur in de schutting door en dan op een houten plateau rond een boom douchen, met vrij uitzicht op zee.
Kampeerplekje op Mayne Island
De douche
Dat weekend hebben we ook onze eerste geocaches gezocht, en de meeste gevonden. Zo kom je nog eens ergens. Sommige waren volledig onbereikbaar, ergens in de buurt van een rotsstrandje dat alleen bij eb bereikbaar was. Die hebben we maar laten zitten.
Onze eerste geocache
BBQ bij collega
En na al dat moois zijn we van 12-20 augustus even in Nederland. Vrijdag om 10:25u landen we, na 10 uur vliegen. We hebben er zin in!
Tot snel in het echt!
Het werk is voor ons allebei druk. Tristan had de afgelopen paar weken congressen (gelukkig allemaal hier) en was dus overdag en 's avonds veel weg. Hij heeft ook weer een aantal collega's uit Delft gezien en gesproken, erg leuk. Ik heb ook alweer een paar congressen in de planning waarvoor nogal wat voorbereid moet worden, naast mijn gewone werk.
In de weekenden zijn we tegenwoordig veel op het water te vinden. Een vriend van een collega van mij zocht een bemanning voor zeilwedstrijden. Hij heeft zijn eigen boot (een Santana 23D, voor wie er verstand van heeft. Wij niet). We zijn inmiddels al een paar keer meegeweest. Allan is een goede leermeester. Afgelopen september hadden we zelf al de basics van zeilen geleerd, en nu leren we er een hoop bij, zoals zeilen met de spinaker. De meeste zeiltermen weten we alleen in het Engels, al komen veel woorden duidelijk uit het Nederlands.
Allan had ons en een paar anderen uitgenodigd om tijdens de Celebration of Light het vuurwerk te bekijken vanaf zijn boot. Vanaf een ponton in de baai werd het afgestoken, en vanaf een boot heb je dan het beste uitzicht. Sommige boten lagen er al uren van tevoren, en het strand van downtown zag zwart van de mensen. Maar met wijn en kaas en een ondergaande zon was het wachten de moeite waard.
Vancouver by night
Als we niet aan het zeilen zijn, zijn we aan het kamperen. 1 juli en 1 augustus waren vrije dagen, dus hadden we lange weekenden. Vorige week waren we naar de Golfeilanden, een paar kleine eilandjes tussen Vancouver en Vancouver Island. Onze eerste stop was Pender Island. Vanaf de veerboot konden we de zon in de zee zien zakken. Spiegelglad water met overal bergen om ons heen. Vooral de besneeuwde Mt. Baker konden we goed zien. Dat is een oude vulkaan in de VS die een eind boven alle andere bergen uitsteekt.
We kwamen in het donker op Pender aan, maar konden de camping gemakkelijk vinden, want er loopt maar een doorgaande weg. Bij de ingang stond een bord met daarop de namen van mensen die gereserveerd hadden. Behalve die van ons was er nog een naam die me bekend voorkwam: die van een van die professoren met wie ik 1,5 jaar geleden ben gaan praten! Sindsdien heb ik 'm ook nog een paar keer gesproken, maar we hebben hem niet gezien op de camping.
De camping werd beheerd door de Canadese staatsbosbeheer en had vrijwel geen voorzieningen, alleen een koudwaterkraan en een paar wc-hokjes met een gat in de grond. We konden in het donker niet goed zien hoe we erbij stonden, maar de volgende dag bleek het prachtig in het bos te liggen. Helaas konden we maar een nacht blijven, want de hele camping was de rest van het weekend vol gereserveerd. Op sommige kaarten van het eiland stond nog een camping aangegeven. Dat bleek geen officiele camping, maar een grasveldje bij een jachthaven. Maar we mochten er wel staan.
Daarna gingen we even op de plaatselijke markt kijken. Er stond een klein bandje van een paar jongeren met piercings en dreadlocks brave countrymuziek te spelen, en de standjes werden bemand door oude vrouwtjes die zelfgemaakte honing, sieraden en broodjes verkochten. De klanten waren voornamelijk hippe toeristen en gezinnen met kinderen. Het was op een leuke manier kneuterig.
Markt op Pender Island
's Middags gingen we kayakken en zagen we allerlei zeeleven zoals zeesterren en zeekomkommers, allerlei soorten zeewier en zelfs een zeehond. Het water was heel helder en blauwgroen, waardoor je allerlei visjes kon zien zwemmen. En natuurlijk waren er de typische strandjes en het tropisch regenwoud.
wandelen op Pender island
De volgende dag gingen we verder eilandhoppen naar Mayne Island. Daar kwamen we zonder reservering op de camping aan. Hij was al helemaal vol gereserveerd, maar een paar mensen waren niet komen opdagen, dus mochten wij dat plekje hebben. Net toen we het papierwerk stonden in te vullen, kwamen er mensen binnen die zeiden dat ze een reservering hadden... Wij hielden wijselijk onze mond, maar de campingeigenaar heeft hun op een onofficiele plek neergezet. Ze doen hier altijd heel moeilijk als ze eigenlijk vol zitten, maar als je een beetje doorzeurt, krijg je toch een plekje. En wat voor plekje: in het bos direct aan zee. Hangmatje ophangen en genieten maar. Ook hier moesten we eerst door het bos lopen om bij een gat-in-de-grond-wc te komen, heerlijk! De openluchtdouche was nog mooier: een houten bruggetje op, een deur in de schutting door en dan op een houten plateau rond een boom douchen, met vrij uitzicht op zee.
Kampeerplekje op Mayne Island
De douche
Dat weekend hebben we ook onze eerste geocaches gezocht, en de meeste gevonden. Zo kom je nog eens ergens. Sommige waren volledig onbereikbaar, ergens in de buurt van een rotsstrandje dat alleen bij eb bereikbaar was. Die hebben we maar laten zitten.
Onze eerste geocache
BBQ bij collega
En na al dat moois zijn we van 12-20 augustus even in Nederland. Vrijdag om 10:25u landen we, na 10 uur vliegen. We hebben er zin in!
Tot snel in het echt!
dinsdag 12 juli 2011
Zomeractiviteiten!
Het lijkt net of er na het verlies van de Stanley Cup helemaal niets meer gebeurt in Vancouver. Maar niets is minder waar. De afgelopen weken hebben we gewedstrijdzeild, zijn naar de paardenraces geweest, hebben orca's gezien, gekampeerd, geraft, mijn ouders op bezoek gehad en ballongevaren. Mijn collega's beginnen nu dagelijks te vragen of we nog iets bijzonders hebben gedaan voor of na het werk en hoe ik uberhaupt tijd vind om nog te werken tussen al die activiteiten door.

paardenrace




walviskijken




kamperen in Hope



Raften




Ballonvaren

paardenrace




walviskijken




kamperen in Hope



Raften




Ballonvaren
Abonneren op:
Posts (Atom)