Heel langzaam aan begint het hier voorjaar te worden. Er zijn steeds minder dagen dat het de hele dag regent, en steeds meer dagen met zon. Maar als het dan regent, kan het rustig met bakken uit de hemel komen. Half april hadden we zelfs natte sneeuw! Voor een plaats die ongeveer hetzelfde klimaat als Nederland zou moeten hebben, is dat nogal wat.
Laatst was het een weekend heel mooi weer en toen zijn we na de gebruikelijke weekenddingen wat gaan rondfietsen. We kwamen terecht op Granville Island. Eigenlijk geen eiland trouwens. Bij de jachthaven stond een man met een gitaar Franse chansons van o.a. Edith Piaf te zingen. Wij genoten op een bankje van de zon, de muziek en een bagel met creamcheese en zalm. En uiteraard niet te vergeten het uitzicht op de 'City of Glass', de hoge gebouwen in downtown, aan de andere kant van de rivier. Eigenlijk ook geen rivier. Het voelde bijna Europees. Bijna, want er is hier geen plek waar iedereen naartoe gaat als het mooi weer is, zoals een plein met terrasjes of straten met winkelende voetgangers.
Maar er zijn ook andere avontuurlijke dingen: toen we laatst na middernacht thuiskwamen van de film en zoals gewoonlijk de fietsen in de schuur zetten, hoorden we geritsel in de struiken en in de boom achterin de tuin. Het was daar stikdonker, maar we waren wel nieuwsgierig, dus schenen we met onze fietslampjes omhoog. Hoger in de boom keken 2 geelreflecterende oogjes ons aan. En toen nog twee. Katten? Maar toen zagen we de staarten: zwart-wit gestreept. Wasberen! Ze waren druk bezig met euh... nieuwe wasberen maken. Op dat moment hoorden we iets achter ons, bij het huis. We zagen alleen een silhouet. Iemand met een hond. "Stay were you are, I am a police officer!" Tja, wat doe je dan? Handen omhoog? Hij vroeg wie we waren en hoe we in de tuin gekomen waren. We legden uit dat we net thuiskwamen en dat we hier woonden. Hij zei dat hij op zoek was naar iemand die blijkbaar al een tijdje verdacht rondhing. En vervolgens verdween hij weer net zo snel als hij gekomen was.
Vorige week was Kal, de Australier die eerst in het appartement woonde waar wij nu wonen, in de stad. Hij kwam vrijdagmiddag borrelen bij ons en Lincoln en Doreen. Het was leuk hem weer even te zien en te spreken. Hij heeft z'n leven in Australie weer aardig opgepakt, na 4,5 jaar Vancouver. Volgend jaar is ie hier weer en dan neemt ie ook Kim en de kinderen mee.
Daarna zijn wij maar bij Lincoln en Doreen blijven hangen. Doreen heeft altijd genoeg eten in huis. En genoeg wijn en bier, dus het eetaanbod namen we graag aan. Daarna was het hockey night. Ijshockey welteverstaan. De Vancouver Canucks speelden tegen de Chicago Blackhawks. Het was de tweede wedstrijd van de kwartfinale van de playoffs. En dat gaat door tot eind juni, dan is de finale om de Stanley Cup. Die is bedacht in Vancouver, en de Canucks hebben 'm sinds 1993 niet meer gewonnen. De playoffs zijn waar het allemaal om gaat. De laatste weken verschijnen er steeds meer vlaggetjes op auto's (de onze heeft er ook al aan moeten geloven) en mensen in Canucks-shirts. De bussen wisselen hun aankondiging van de bestemming op de voorkant af met 'Go Canucks Go'. Dat geeft wel zo'n beetje aan hoe populair deze nationale sport is.
Wie in de playoffs tegen wie moet is iets ingewikkelds met ranglijsten tussen de oostkust en de westkust van Canada en de VS, de beste (in dit geval de Chicago Blackhawks) tegen de underdog (de Vancouver Canucks). Teams spelen minimaal 4 en maximaal 7x achter elkaar tegen elkaar. Wie 4 wedstrijden wint, mag door naar de volgende ronde. Als je meteen de eerste 4 wint, hoef je wedstrijd 5-7 dus niet meer te spelen. De Canucks hadden de eerste 3 wedstrijden gewonnen en de Blackhawks 4, 5 en 6. Wat volgde was dus een zenuwslopende 7e wedstrijd gisteravond, die beslist moest worden in de verlenging met sudden death. De Canucks kwamen als winnaar uit de strijd, en stuurden daarmee de titelverdediger naar huis. En wij zijn daarmee al aardig ingeburgerd. We verbazen ons er wel over hoe gewelddadig hockey is: je wordt geacht je tegenstander zo vaak en zo hard mogelijk tegen de kant aan te hamburgeren, en soms wordt er zelfs regelrecht gevochten!
Een enorm logistiek gedoe geeft het hockey ook: om de dag is er een wedstrijd, afwisselend in Chicago en Vancouver. Dus om de dag vliegen alle spelers, coaches, aanhang en fans heen en weer. En dan zijn er tegelijkertijd nog 8 wedstrijden. Het milieu moet er wat voor over hebben.
Naast de playoffs is Canada nu in de ban van de verkiezingen. Het kabinet is een tijdje geleden langdurig gestruikeld en uiteindelijk genadeloos onderuit gegaan. Het zijn de 4e verkiezingen in 7 jaar (waar kennen we dat van?), en de oppositie laat het dan ook niet na om flink met modder te gooien. Op tv stikt het van de reclames over ongetwijfeld uit hun verband gerukte citaten van politieke tegenstanders. Politici worden aangevallen op hun persoon, niet op de inhoud, zodat de letterlijke boodschap van de campagnes 'stem vooral niet op die en die, want die heeft de democratie bedrogen en als je op hem stemt, loopt het slecht met Canada af' wordt. De stemmers maken er geen geheim van op wie ze gaan stemmen door grote borden van hun favoriete partij in hun voortuin te zetten. Als de buurman vervolgens een ander bord plaatst, weet je wat je te doen staat: je regelt een nog groter bord. Gelukkig hebben ze hier wel meerdere partijen, zodat het een kleurig geheel wordt.
Ook wat andere dingen betreft zijn we al aardig ingeburgerd. We hebben net belastingaangifte gedaan. Zou niet zo moeilijk moeten zijn, want we hebben hier alleen maar een paar maanden salaris. Op onze jaaropgaaf staan maar een paar getalletjes, maar het is ongelooflijk wat die Canadezen allemaal met 5 getalletjes kunnen doen! In het boekje met formulieren word je 100x doorverwezen naar andere pagina's, waar je dan iets moet berekenen en je het antwoord daarvan op bijlage X moet invullen, dat optellen bij een percentage van een som van 2 van de 5 getalletjes (haal de rest uit bijlage Y), wat je dan weer nodig het voor de provinciale belasting in combinatie met een ander getalletje van je jaaropgaaf, etc. Echt waar! We hebben dan ook 3 uur gedaan over 1 aangifte. Maar we zijn eruit gekomen en we zijn trots op het resultaat.
Op het werk gaat het goed. De laatste tijd heb ik een paar keer werkvoorziening gespeeld voor geneeskundestudenten die een maand een snuffelstage komen doen om kennis te maken met milieugezondheid. Op zich prima, maar niemand bleek vooraf te weten of, wanneer en wie er zouden komen. Brian, die dat regelde met UBC, was immers een paar maanden geleden op staande voet ontslagen. Toen er dus laatst onverwacht een student bij ons op de stoep stond, was ik toevallig de enige die op dat moment nog wel een klusje voor hem te doen had, dus vanaf dat moment was ik degene die onaangekondigde studenten een paar dagen bezig mocht houden totdat men besloten had wat die student kon gaan doen.
Ondertussen zijn we het lange paasweekend naar Vancouver Island geweest. In 1 weekend geskiet, gekayakt én op het strand gewandeld. Daarover de volgende keer een beeldverhaal.
woensdag 27 april 2011
zaterdag 2 april 2011
Sin City
Als Tristan een congres heeft op een exotische plaats, vlieg ik hem vaak achterna om er samen een vakantie aan vast te plakken. Vanuit Nederland deden we dat ook wel eens (Rome, Wenen), en hier doen we het ook. Zijn reis en verblijf zijn immers al betaald. Deze keer waren Californie en Las Vegas aan de beurt.
We waren even vergeten wat voor gedoe het ook alweer is om naar de VS te reizen. Als Nederlander had je nooit een visum nodig voor de VS. Tegenwoordig heb je dat nog steeds niet nodig, maar nu moet je een online formulier (ESTA) invullen om te bevestigen dat je geen visum nodig hebt. Net als alle andere Europese landen die nog steeds geen visum nodig hebben. Ik had nog een ESTA-nummer van vorig jaar, maar dat konden ze niet vinden in het systeem. De douanebeambte tikte gefrustreerd op z'n toetsenbord, zonder resultaat. Ik dacht slim te zijn (nooit doen bij Amerikaanse douanebeambten) door te zeggen dat mijn ESTA-nummer misschien gekoppeld was aan mijn oude paspoort. Of ik dat dan bij me had? Uiteraard niet. De Mexicaan keek hulpeloos om naar zijn collega, die te druk bezig was om hem te zien. Hij zuchtte diep en gebaarde dat ik door kon lopen. In hoeverre ging ik nou legaal de VS binnen?

De volgende ochtend vertrokken we uit Long Beach (Los Angeles) en reden langs een zonnig strand met palmbomen. Het duurde even om de stad uit te komen (vergeleken met LA is Vancouver echt een dorp), maar daarna reden we door de groene heuvels van Southern California, op naar Las Vegas. Opeens hielden de groene heuvels op en werd het landschap steeds meer woestijn, met lage struiken, telefoonpalen langs de weg en rode bergen in de verte. Voor ons uit niks anders dan lichtgrijs wegdek met een gele streep in het midden. Die bergen daar, moeten we daar helemaal naartoe? Ja, en nog wel verder ook.

Hier en daar zagen we zoutmeren en straaljagers op oefening. Voor we Death Valley inreden, stond er een bord dat je beter je airco uit kon zetten om te voorkomen dat je motor oververhit zou raken. Zo warm was het niet, maar toch voor de zekerheid maar gehoorzaamd. We zagen namelijk ook nog besneeuwde bergen (en een sneeuwschuiver!), en reden niet zo gek onder de sneeuwgrens.
We kregen alle soorten woestijn te zien, met rotsen, zandduinen en droog struikgewas.


Natuurlijk moest het beroemde bordje dat aankondigde dat we op zeeniveau waren ook nog even op de foto.

Het was aangenaam warm, maar het waaide wel behoorlijk. We besloten ook nog door de 20 mule canyon te rijden, een eenrichtingszandweg tussen gele en oranje zandduinen door. De zon begon al te zakken, dus er ontstonden prachtige blauwpaarse schaduwen. Daarna waren we Death Valley al vrij snel weer uit, maar de omgeving was nog steeds woestijn. De zon ging onder zoals die dat alleen in een woestijn kan doen: een eeuwigdurend schouwspel van verschillende kleuren.

Het was bijna helemaal donker toen we Las Vegas binnenreden, waardoor we de lichtjes van de 'Strip' goed konden bekijken. Ceasar's Palace, de pyramides van Gizeh, de Eiffeltoren en zelfs een volledig stuk Venetie. Allemaal nep, maar wel mooi nep. Op Ceasar's palace staan engeltjes. Wie dat ontworpen heeft, heeft geen idee wanneer Ceasar leefde... Maar dat maakt de gemiddelde Amerikaan niet uit.
Aangekomen bij ons hotel moesten we eerst dwars door het bijbehorende casino met de vele rinkelende en knipperende fruitautomaten. Ook was er een volledig pretpark met allerlei kermisattracties. IN het hotel!
De volgende dag gingen we alle andere gekke dingen in Las Vegas bekijken. Het was aangenaam warm, heerlijk om na al die koude donkere maanden de zon op je huid te voelen!
In Las Vegas is behalve de casino's genoeg te doen en te zien. De fonteinen bij het Bellagio waren erg mooi met muziek en licht, en de MGM had een paar leeuwen waar je vanachter glas naar kon kijken. De verzorgers zaten ook in de kooi. De leeuwen zelf zagen er zo suf uit dat ze waarschijnlijk helemaal platgespoten waren, maar ja, natuurlijk is het uberhaupt niet. En verder waren er veel binnentuinen, winkels en heel veel bars en restaurants. Een felgekleurde cocktail in het Rainforestcafe leek ons wel wat, helemaal omdat we het glas mochten houden. Van binnen zag het Rainforestcafe er inderdaad uit als een regenwoud, inclusief nepbeesten die eens in de zoveel tijd geluiden begonnen te maken. Na een maaltijd met dure (maar erg lekkere) biefstukken in de Mirage gingen we naar een voorstelling van het Cirque de Soleil. Zie de trailer op http://www.youtube.com/watch?v=k4KzX8eYc_I
Daarna besloten we zelf ook een gokje te wagen aan de roulettetafel van het Bellagio. We verloren eerst wat, maakten daarna winst en hielden uiteindelijk $93 van de oorspronkelijke $100 over. De volgende dag hadden we nog een uurtje tijd te doden voor we weer naar het vliegveld moesten, dus besloten we voor de gein de fruitautomaten te proberen met 1 dollar. We snapten er niks van, dus drukten we maar op wat verschillende knopjes. Opeens begon het apparaat te rinkelen en te knipperen. We keken elkaar aan en concludeerden dat dat goed nieuws was. En inderdaad, we bleken van die ene dollar ruim 15 dollar gemaakt te hebben!
En toen kwam op zondagmiddag het onvermijdelijke einde van een lekker zonnig en decadent weekend. En, zoals dat hoort, landden we zondagavond in een donker, guur en regenachtig Vancouver. De hele week is het blijven regenen, maar gelukkig werd het dit weekend weer zonnig. Daarover volgende keer meer (of niet...).
We waren even vergeten wat voor gedoe het ook alweer is om naar de VS te reizen. Als Nederlander had je nooit een visum nodig voor de VS. Tegenwoordig heb je dat nog steeds niet nodig, maar nu moet je een online formulier (ESTA) invullen om te bevestigen dat je geen visum nodig hebt. Net als alle andere Europese landen die nog steeds geen visum nodig hebben. Ik had nog een ESTA-nummer van vorig jaar, maar dat konden ze niet vinden in het systeem. De douanebeambte tikte gefrustreerd op z'n toetsenbord, zonder resultaat. Ik dacht slim te zijn (nooit doen bij Amerikaanse douanebeambten) door te zeggen dat mijn ESTA-nummer misschien gekoppeld was aan mijn oude paspoort. Of ik dat dan bij me had? Uiteraard niet. De Mexicaan keek hulpeloos om naar zijn collega, die te druk bezig was om hem te zien. Hij zuchtte diep en gebaarde dat ik door kon lopen. In hoeverre ging ik nou legaal de VS binnen?
De volgende ochtend vertrokken we uit Long Beach (Los Angeles) en reden langs een zonnig strand met palmbomen. Het duurde even om de stad uit te komen (vergeleken met LA is Vancouver echt een dorp), maar daarna reden we door de groene heuvels van Southern California, op naar Las Vegas. Opeens hielden de groene heuvels op en werd het landschap steeds meer woestijn, met lage struiken, telefoonpalen langs de weg en rode bergen in de verte. Voor ons uit niks anders dan lichtgrijs wegdek met een gele streep in het midden. Die bergen daar, moeten we daar helemaal naartoe? Ja, en nog wel verder ook.
Hier en daar zagen we zoutmeren en straaljagers op oefening. Voor we Death Valley inreden, stond er een bord dat je beter je airco uit kon zetten om te voorkomen dat je motor oververhit zou raken. Zo warm was het niet, maar toch voor de zekerheid maar gehoorzaamd. We zagen namelijk ook nog besneeuwde bergen (en een sneeuwschuiver!), en reden niet zo gek onder de sneeuwgrens.
We kregen alle soorten woestijn te zien, met rotsen, zandduinen en droog struikgewas.
Natuurlijk moest het beroemde bordje dat aankondigde dat we op zeeniveau waren ook nog even op de foto.
Het was aangenaam warm, maar het waaide wel behoorlijk. We besloten ook nog door de 20 mule canyon te rijden, een eenrichtingszandweg tussen gele en oranje zandduinen door. De zon begon al te zakken, dus er ontstonden prachtige blauwpaarse schaduwen. Daarna waren we Death Valley al vrij snel weer uit, maar de omgeving was nog steeds woestijn. De zon ging onder zoals die dat alleen in een woestijn kan doen: een eeuwigdurend schouwspel van verschillende kleuren.
Het was bijna helemaal donker toen we Las Vegas binnenreden, waardoor we de lichtjes van de 'Strip' goed konden bekijken. Ceasar's Palace, de pyramides van Gizeh, de Eiffeltoren en zelfs een volledig stuk Venetie. Allemaal nep, maar wel mooi nep. Op Ceasar's palace staan engeltjes. Wie dat ontworpen heeft, heeft geen idee wanneer Ceasar leefde... Maar dat maakt de gemiddelde Amerikaan niet uit.
Aangekomen bij ons hotel moesten we eerst dwars door het bijbehorende casino met de vele rinkelende en knipperende fruitautomaten. Ook was er een volledig pretpark met allerlei kermisattracties. IN het hotel!
De volgende dag gingen we alle andere gekke dingen in Las Vegas bekijken. Het was aangenaam warm, heerlijk om na al die koude donkere maanden de zon op je huid te voelen!
In Las Vegas is behalve de casino's genoeg te doen en te zien. De fonteinen bij het Bellagio waren erg mooi met muziek en licht, en de MGM had een paar leeuwen waar je vanachter glas naar kon kijken. De verzorgers zaten ook in de kooi. De leeuwen zelf zagen er zo suf uit dat ze waarschijnlijk helemaal platgespoten waren, maar ja, natuurlijk is het uberhaupt niet. En verder waren er veel binnentuinen, winkels en heel veel bars en restaurants. Een felgekleurde cocktail in het Rainforestcafe leek ons wel wat, helemaal omdat we het glas mochten houden. Van binnen zag het Rainforestcafe er inderdaad uit als een regenwoud, inclusief nepbeesten die eens in de zoveel tijd geluiden begonnen te maken. Na een maaltijd met dure (maar erg lekkere) biefstukken in de Mirage gingen we naar een voorstelling van het Cirque de Soleil. Zie de trailer op http://www.youtube.com/watch?v=k4KzX8eYc_I
Daarna besloten we zelf ook een gokje te wagen aan de roulettetafel van het Bellagio. We verloren eerst wat, maakten daarna winst en hielden uiteindelijk $93 van de oorspronkelijke $100 over. De volgende dag hadden we nog een uurtje tijd te doden voor we weer naar het vliegveld moesten, dus besloten we voor de gein de fruitautomaten te proberen met 1 dollar. We snapten er niks van, dus drukten we maar op wat verschillende knopjes. Opeens begon het apparaat te rinkelen en te knipperen. We keken elkaar aan en concludeerden dat dat goed nieuws was. En inderdaad, we bleken van die ene dollar ruim 15 dollar gemaakt te hebben!
En toen kwam op zondagmiddag het onvermijdelijke einde van een lekker zonnig en decadent weekend. En, zoals dat hoort, landden we zondagavond in een donker, guur en regenachtig Vancouver. De hele week is het blijven regenen, maar gelukkig werd het dit weekend weer zonnig. Daarover volgende keer meer (of niet...).
zondag 13 maart 2011
Ottawaar?
Ottawa, de hoofdstad van Canada, waar ik de afgelopen week heen mocht voor mijn werk. 5 uur vliegen en dan ben je nog steeds in Canada, wat een uitgestrekt land! Van de stad heb ik weinig gezien, maar wel van het vliegveld, de taxi en het hotel. Reis en verblijf werden betaald door de Canadese hartstichting, die een workshop georganiseerd had over gezonde leefomgeving en daar allerlei mensen voor had uitgenodigd. Ik vertegenwoordigde het National Collaborating Centre for Environmental Health. Mijn baas was er ook nog even, maar moest nog door naar een andere meeting. De eerste dag was vooral meer van hetzelfde wat ik al wist, maar de 2e dag was een stuk interessanter en interactiever. Ook noemden veel werkgroepjes op het eind een grote rol voor het NCCEH. Dat is goed nieuws, want we bestaan nog maar net 6 jaar, maar we hebben helemaal niet de capaciteit om alles te doen wat men graag zou willen zien, en we kunnen niet uitbreiden.
In Ottawa was het, de weinige keren dat ik even de tijd had om naar buiten te gaan, ijskoud. -15, maar midden in de winter kan het nog veel kouder zijn, -30. De stad deed me om de een of andere reden een beetje aan Brussel denken, met overal grote overheidsgebouwen en parkjes met monumenten voor de eerste wereldoorlog.
Nu net terug van een weekendje skien. We hadden 2 dagen sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw, maar het was niet zo koud als toen met de Poortvlietjes. 's Avonds uit eten geweest met uitzicht op de Olympische ringen. We aten kaasfondue. Iets wat de Canadezen eigenlijk niet kennen, maar de kok was Duits. De serveerster vroeg waar we vandaan kwamen, want ze had al opgemerkt dat we een Europees (?) accent hadden. Vandaag op de piste hebben we het qua eten heel Canadees gehouden: poutine. Dat komt uit Quebec en bestaat uit patat met kaas, overgoten met vette jus. Als je dat hoort, denk je: yak! Als je het voor het eerst ziet, denk je nog steeds "yak!" en zelfs bij de eerste hap denk je: yak. Maar het is zo vies dat het weer lekker is. In elk geval wel als je net uit een sneeuwstorm komt.
Nu zijn we moe, na 2 hele dagen skien. Bovendien is de zomertijd hier vannacht ingegaan, dus hebben we tijdelijk een uurtje minder tijdsverschil met Nederland.
Nu zit het er qua skien waarschijnlijk op voor dit seizoen. Niet dat er te weinig sneeuw ligt (in Whistler is het seizoen 25 mei afgelopen), maar er zijn binnenkort weer allerlei andere leuke buitendingen te doen. Of het wat wordt met op een ochtend skien en diezelfde middag zeilen, weet ik niet, maar we doen ons best.
Volgend weekend vliegt Tristan naar Los Angeles voor een congres, en ik vlieg hem de donderdag daarop achterna. Dan rijden we die vrijdag via Death Valley en Red Rock Canyon naar Las Vegas en vliegen zondag vanaf daar terug. We kunnen wel een beetje zon gebruiken!
Tot de volgende keer!
In Ottawa was het, de weinige keren dat ik even de tijd had om naar buiten te gaan, ijskoud. -15, maar midden in de winter kan het nog veel kouder zijn, -30. De stad deed me om de een of andere reden een beetje aan Brussel denken, met overal grote overheidsgebouwen en parkjes met monumenten voor de eerste wereldoorlog.
Nu net terug van een weekendje skien. We hadden 2 dagen sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw, maar het was niet zo koud als toen met de Poortvlietjes. 's Avonds uit eten geweest met uitzicht op de Olympische ringen. We aten kaasfondue. Iets wat de Canadezen eigenlijk niet kennen, maar de kok was Duits. De serveerster vroeg waar we vandaan kwamen, want ze had al opgemerkt dat we een Europees (?) accent hadden. Vandaag op de piste hebben we het qua eten heel Canadees gehouden: poutine. Dat komt uit Quebec en bestaat uit patat met kaas, overgoten met vette jus. Als je dat hoort, denk je: yak! Als je het voor het eerst ziet, denk je nog steeds "yak!" en zelfs bij de eerste hap denk je: yak. Maar het is zo vies dat het weer lekker is. In elk geval wel als je net uit een sneeuwstorm komt.
Nu zijn we moe, na 2 hele dagen skien. Bovendien is de zomertijd hier vannacht ingegaan, dus hebben we tijdelijk een uurtje minder tijdsverschil met Nederland.
Nu zit het er qua skien waarschijnlijk op voor dit seizoen. Niet dat er te weinig sneeuw ligt (in Whistler is het seizoen 25 mei afgelopen), maar er zijn binnenkort weer allerlei andere leuke buitendingen te doen. Of het wat wordt met op een ochtend skien en diezelfde middag zeilen, weet ik niet, maar we doen ons best.
Volgend weekend vliegt Tristan naar Los Angeles voor een congres, en ik vlieg hem de donderdag daarop achterna. Dan rijden we die vrijdag via Death Valley en Red Rock Canyon naar Las Vegas en vliegen zondag vanaf daar terug. We kunnen wel een beetje zon gebruiken!
Tot de volgende keer!
zondag 27 februari 2011
Luie zondag
Vroege krokussen (en boerenkool) met spijt
Stoep geveegd
Sneeuw op het strand
De ochtend is bijzonder lui. Met veel moeite worden we wakker, nog zwaar van de slaap. De afgelopen week was druk op het werk, met veel voorbereidingen voor congressen etc. De afgelopen weekenden waren leuk maar vermoeiend, dus even bijslapen was wel weer even nodig.
Buiten is het nog heel stil. Eigenlijk zoals altijd, maar de 10cm verse sneeuw maakt dat alle geluiden wegsterven. De vogels laten zich niet horen, zoals normaal. Ik sleep me uit bed, kleed me aan en ga mijn burgerplicht vervullen: de stoep sneeuwvrij maken. Officieel moet dat voor 10u gebeuren. Dat is wel heel vroeg voor een zondagochtend, maar de intentie is er. De sneeuwschep die Diane, de vorige huisbaas, ons had gewezen, blijkt maar een halve steel te hebben. Beter dan niks. Aan de overkant is al een buurman in de weer, en terwijl ik bezig ben, verschijnen her en der meer buren. Als de buurman aan de overkant klaar is, komt ie aanbieden me te helpen en samen hebben we binnen no time de stoep schoon. Hij knoopt een praatje aan, over de huizenprijzen, de economie en belastingvretende overheden. Na een tijdje komt Tristan vragen waar ik blijf voor het ontbijt en het skypen met het thuisfront. Daarna ga ik weer naar buiten om de was te doen en nog even te genieten van de sneeuw, want inmiddels is het gaan regenen. En wat kan je dan beter gaan doen dan binnen zitten met een kopje thee en zelfgemaakte cheesecake met cranberries?
donderdag 17 februari 2011
wintersport met bezoek
We zijn (weer) op wintersport in Whistler, en deze keer hebben we Nederlands gezelschap meegenomen. Afgelopen zondag kwam een uitgeputte familie Poortvliet aan in Vancouver. Ze hadden 15 uur gereisd vanuit Nieuw-Zeeland. Maandag en dinsdag hebben ze een poging gedaan de stad te bekijken, maar de regen gooide roet in het eten. Woensdag zijn we allemaal naar Whistler gereden, met op het laatst een flinke sneeuwbui en een besneeuwde weg, maar eenmaal aangekomen bleek de rit wederom de moeite waard. Ons appartement kijkt uit op het openluchtzwembad en de piste, en we zitten binnen een paar meter lopen van de gondel. Voor de niet-skiers onder ons: vanaf hier is het niet meer interessant om te lezen.

De dag begon, tegen alle verwachting in, zonnig. De afgelopen week is er 1,5m sneeuw bij gevallen. Wij dachten dat de winter al bijna voorbij was, niet dus! In het dal ligt al 3,28m sneeuw, en blijkbaar is vandaag de gemiddelde jaarlijkse sneeuwval al bereikt, in totaal een meter of 11. De lift omhoog was lang en koud, want hij lag nog in de schaduw.

Vol goede moed begonnen we aan de eerste afdalingen. Voor Okki en Pim was het nog even wennen, weer op de lange latten, maar met de hulp van Jan en Katinka kwamen ze prima de berg af. Wat wil je, met 2 voormalig skileraren! De sneeuw was vers en zacht en spatte op als je door de bocht scheurde. Tegen lunchtijd begon het te betrekken en werd het zicht steeds slechter. Het sneeuwde intussen behoorlijk hard, en de hopen losse sneeuw maakten het er niet beter op. De Poortvlietjes hielden het na een tijdje voor gezien (het bubbelbad lonkte!) en wij deden nog een rondje. Helemaal naar de top en dan in 1x helemaal naar beneden. Er werd gewaarschuwd voor slecht zicht op de top, met de 'most difficult conditions'. Bovenaan werden we inderdaad even gezandstraald, maar het was verder goed te doen. Ze waarschuwen hier blijkbaar nogal snel. In elk geval eerder dan de Fransen. Het laatste stuk naar beneden was een boekelpiste waar we onze spieren even lekker konden afstraffen, om ze vervolgens, eenmaal 'thuis', te verwennen in het bubbelbad.
Laat maar komen, nog 3 van zulke heerlijke dagen!

7th heaven

in de gondel naar de andere berg

De dag begon, tegen alle verwachting in, zonnig. De afgelopen week is er 1,5m sneeuw bij gevallen. Wij dachten dat de winter al bijna voorbij was, niet dus! In het dal ligt al 3,28m sneeuw, en blijkbaar is vandaag de gemiddelde jaarlijkse sneeuwval al bereikt, in totaal een meter of 11. De lift omhoog was lang en koud, want hij lag nog in de schaduw.

Vol goede moed begonnen we aan de eerste afdalingen. Voor Okki en Pim was het nog even wennen, weer op de lange latten, maar met de hulp van Jan en Katinka kwamen ze prima de berg af. Wat wil je, met 2 voormalig skileraren! De sneeuw was vers en zacht en spatte op als je door de bocht scheurde. Tegen lunchtijd begon het te betrekken en werd het zicht steeds slechter. Het sneeuwde intussen behoorlijk hard, en de hopen losse sneeuw maakten het er niet beter op. De Poortvlietjes hielden het na een tijdje voor gezien (het bubbelbad lonkte!) en wij deden nog een rondje. Helemaal naar de top en dan in 1x helemaal naar beneden. Er werd gewaarschuwd voor slecht zicht op de top, met de 'most difficult conditions'. Bovenaan werden we inderdaad even gezandstraald, maar het was verder goed te doen. Ze waarschuwen hier blijkbaar nogal snel. In elk geval eerder dan de Fransen. Het laatste stuk naar beneden was een boekelpiste waar we onze spieren even lekker konden afstraffen, om ze vervolgens, eenmaal 'thuis', te verwennen in het bubbelbad.
Laat maar komen, nog 3 van zulke heerlijke dagen!

7th heaven

in de gondel naar de andere berg
donderdag 27 januari 2011
Schokken
Vorige week woensdag ontvingen we om 9:21u een mailtje van de secretaresse met het dringende verzoek om 9:30u naar de vergaderkamer te komen omdat Tom, onze directeur, een belangrijke mededeling had over de reorganisatie die bij ons host-instituut (BCCDC) gaande is. Iedereen maakte zich ongerust en hield zijn adem in. Wat bleek: de operations leader (een soort HR-contactpersoon die ook voor ons werkte) was op staande voet ontslagen. Dat had niets te maken met zijn functioneren, maar met het simpele feit dat zijn baan door de reorganisatie niet meer bestond. Dat was maandag besloten, en woensdag, toen hij nietsvermoedend op zijn werk kwam, werd hem meegedeeld dat hij meteen weer kon vertrekken. Dat kan hier blijkbaar zomaar. Da's nog 'ns knopen doorhakken... De hele reorganisatie gaat sowieso heel snel: binnen een paar maanden wordt dat allemaal erdoor gejast.
Iedereen was de rest van de dag in shock over de manier waarop dit opeens was gebeurd (normaal geldt er een opzegtermijn van 2 weken). De volgende dag was er een all-staf meeting om het hele BCCDC te informeren over de reorganisatie. Bij wijze van protest las een van de directe collega's bij het vragengedeelte een korte speech voor over wat dit voor onze afdeling betekende. Het was allemaal een nogal beladen gebeuren.
Op ons, NCCEH, heeft dit verder geen invloed. Wij hebben alleen te maken met BCCDC omdat wij gebruik maken van hun HR en IT enzo. Onze financiering en opdrachten komen van de landelijke overheid en niet van de provinciale.
Wel een geluk was dat de operations leader op de dag voor zijn ontslag mijn aanstelling verlengd heeft in het systeem. Ik was al wel begroot, maar nu kan ik na maart ook nog in mijn computer en krijg ik ook nog steeds salaris.
Voor wie mij en mijn collega's wil zien: zie deze link: http://www.ncceh.ca/en/about_us/team Scroll naar beneden, daar staat een foto.
Mijn Franse cursus is al een tijdje afgelopen, maar op mijn werk krijg ik er nog wel eens mee te maken. Ik heb nu een opdracht liggen om een Franstalig document te reviewen. Dat is van de collega's in Montreal. Het is wel leuk om ook wat vaktermen te leren in het Frans. Gelukkig mag ik de commentaren in het Engels doen.
Deze week deden we op mijn werk mee met een landelijke aardbevingsoefening. Het stelde niet zoveel voor: om 10 uur werd omgeroepen dat er zogenaamd een aardbeving was, en toen moesten we een minuut onder ons bureau gaan zitten (geheel volgens het 'drop-cover-hold on-protocol'). Gedurende die minuut moest je nadenken over wat je vervolgens zou gaan doen bij een echte aardbeving, en hoe je je daar thuis op kon voorbereiden. Bv ervoor zorgen dat je zelf een noodpakket in huis hebt en een ontmoetingsplek voor je familie voor als het telefoonnetwerk plat gaat. Wij hebben de meeste spullen wel in huis om ons de eerste 72 uur te kunnen redden.
Waarom een aardbevingsoefening? In de omgeving lopen meerdere breuklijnen, en statistisch gezien hadden we allang een grote aardbeving gehad moeten hebben, en Vancouver is schijnbaar nauwelijks voorbereid. Bijzonder is dat Tristan's faculteit (Earth & Ocean Sciences) niet meedeed met de oefening. Als ze ergens verstand hebben van aardbevingen en hun effecten, is het daar wel...
Iedereen was de rest van de dag in shock over de manier waarop dit opeens was gebeurd (normaal geldt er een opzegtermijn van 2 weken). De volgende dag was er een all-staf meeting om het hele BCCDC te informeren over de reorganisatie. Bij wijze van protest las een van de directe collega's bij het vragengedeelte een korte speech voor over wat dit voor onze afdeling betekende. Het was allemaal een nogal beladen gebeuren.
Op ons, NCCEH, heeft dit verder geen invloed. Wij hebben alleen te maken met BCCDC omdat wij gebruik maken van hun HR en IT enzo. Onze financiering en opdrachten komen van de landelijke overheid en niet van de provinciale.
Wel een geluk was dat de operations leader op de dag voor zijn ontslag mijn aanstelling verlengd heeft in het systeem. Ik was al wel begroot, maar nu kan ik na maart ook nog in mijn computer en krijg ik ook nog steeds salaris.
Voor wie mij en mijn collega's wil zien: zie deze link: http://www.ncceh.ca/en/about_us/team Scroll naar beneden, daar staat een foto.
Mijn Franse cursus is al een tijdje afgelopen, maar op mijn werk krijg ik er nog wel eens mee te maken. Ik heb nu een opdracht liggen om een Franstalig document te reviewen. Dat is van de collega's in Montreal. Het is wel leuk om ook wat vaktermen te leren in het Frans. Gelukkig mag ik de commentaren in het Engels doen.
Deze week deden we op mijn werk mee met een landelijke aardbevingsoefening. Het stelde niet zoveel voor: om 10 uur werd omgeroepen dat er zogenaamd een aardbeving was, en toen moesten we een minuut onder ons bureau gaan zitten (geheel volgens het 'drop-cover-hold on-protocol'). Gedurende die minuut moest je nadenken over wat je vervolgens zou gaan doen bij een echte aardbeving, en hoe je je daar thuis op kon voorbereiden. Bv ervoor zorgen dat je zelf een noodpakket in huis hebt en een ontmoetingsplek voor je familie voor als het telefoonnetwerk plat gaat. Wij hebben de meeste spullen wel in huis om ons de eerste 72 uur te kunnen redden.
Waarom een aardbevingsoefening? In de omgeving lopen meerdere breuklijnen, en statistisch gezien hadden we allang een grote aardbeving gehad moeten hebben, en Vancouver is schijnbaar nauwelijks voorbereid. Bijzonder is dat Tristan's faculteit (Earth & Ocean Sciences) niet meedeed met de oefening. Als ze ergens verstand hebben van aardbevingen en hun effecten, is het daar wel...
maandag 17 januari 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)