Ruim een jaar geleden vertrokken we met 4 koffers naar Vancouver. Met slechts een vaag idee van wat ons te wachten stond in de nieuwe wereld. Hoe zouden we gaan wonen? Hoe zou ons werk bevallen? Wat voor mensen zouden we ontmoeten? Hoe zou het zijn om alles in het Engels te moeten doen? Tijd om de balans op te maken van een jaar wonen en werken in Canada.
Wat hebben we geleerd?
Een hoop dingen over het dagelijks leven. Dingen die in Nederland vanzelfsprekend zijn omdat je daar je hele leven gewoond hebt. Lokale kennis die niet echt te meten is. We weten hoe de burgemeester van Vancouver en de premiers van BC en Canada heten, waar je de lekkerste hamburgers kunt eten, welke bussen waarheen gaan, hoe verschillende wijken heten, wat een yardsale is, dat linksaf slaan een tricky business is, waar je kunt skien en hoe je er komt, dat je courgetteplanten minstens een meter uit elkaar moet zetten, dat je niet mag parkeren binnen 6 meter van een brandkraan, zeiltermen in het Engels, de namen van de meeste spelers van de Canucks en nog veel meer. Maar sommige dingen weten we ook niet. Kinderrijmpjes en liedjes die iedereen op de kleuterschool leert. Een populaire tv-show die al jaren niet meer wordt uitgezonden. Tijdens ons weekje Nederland was het dan ook een feest der herkenning om op de bruiloft van Eva en Seppe een lied te zingen op de melodie van Berend Botje.
In de hoogopgeleide kringen waar ik me voor werk in begeef, zijn er doorgaans geen andere buitenlanders, en dan kan ik opeens niet meepraten over een onderwerp. En dan besef ik hoe enorm bevoorrecht ik ben dat ik als immigrant met een gesprek en twee telefoontjes een baan heb gevonden tussen de Canadezen, die nog perfect aansluit op mijn opleiding en ervaring ook. Ik begrijp nu een beetje hoe een immigrant in Nederland zich moet voelen, en dan ben ik nog wel van het ene naar het andere westerse land verhuisd, spreek ik de taal goed en heb ik een goede opleiding en baan. Voor de gein heb ik laatst de Canadese versie van de inburgeringstest gedaan, die je moet halen voordat je Canadees kunt worden. Die gaat over Canadese politiek, geschiedenis en maatschappij. Resultaat: ruimschoots geslaagd. Misschien valt het dus toch te meten.
Nederland?
Wat wel helpt met inburgeren, is dat we ons hier erg welkom voelen (wat als immigrant in Nederland niet zo lijkt te zijn). Canadezen zijn altijd erg geinteresseerd in waar we vandaan komen (al verwarren ze Nederland nogal eens met Denemarken, en als we ze laten raden zeggen ze vaak Noorwegen). De Scandinavische landen liggen blijkbaar erg voor de hand, maar als ik dan zeg dat we daar niet eens aan grenzen, kijken ze me ongelovig aan. Geen idee waar die verwarring vandaan komt. Nederland heeft bijna net zoveel inwoners als Zweden, Noorwegen en Denemarken samen, dus de kansvergelijking gaat niet op. Is Nederland misschien (teveel) naar binnen gekeerd in plaats van een leidersrol te nemen in het buitenland, wat ten koste gaat van de bekendheid van ons kikkerlandje? Ging het een paar jaar geleden nog over Amsterdam als het Europese fietsparadijs, nu heeft iedereen het over Kopenhagen. Met milieu en duurzaamheid liep Nederland altijd voorop, nu hoor je daar niemand meer over. Als je het hebt over vrij denken en tolerantie, halen ze hun schouders op. Maar als iemand Nederland kent, weet hij/zij verbazingwekkend genoeg waar bijvoorbeeld Epe ligt, of Spijkenisse, omdat ouders of vrienden daar vandaan komen.
Canadezen hebben het vaak over 'Europa', maar dan roep ik altijd dat 'Europa' niet bestaat. Ja, geografisch, en politiek-economisch in de vorm van de Europese Unie, maar geen Verenigde Staten van Europa. De enorme taalkundige, culturele, maatschappelijke en geografische diversiteit op zo'n klein stukje land, dat gaat er bij veel Canadezen niet in. 'Europa doen' in drie weken is de normaalste zaak van de wereld. Bij ons brengt dat een diepe zucht teweeg. Omgekeerd is het beeld dat wij van Noord-Amerika hebben natuurlijk ook niet helemaal terecht: 'Europeanen' denken wel 'even' van Vancouver naar de Rockies te rijden, of naar Seattle, omdat het er op de kaart wel behapbaar uitziet. Wake-up call: de Rockies liggen niet bepaald in de buurt van Vancouver, maar op een uurtje of 10 rijden. Waar wij skien is in de Coast Mountains.
Werken in het buitenland
We zijn gegroeid in en met ons werk. Mijn baan als knowledge translation scientist verloopt soepel. Ik werk voor de federale overheid in een van de 6 centra die zich bezighouden met volksgezondheid. Mijn centrum richt zich op milieu en gezondheid, en de andere 5 richten zich op andere gebieden van volksgezondheid zoals infectieziekten, gezondheid van de inheemse bevolking, gezondheid in beleid, methoden om wetenschap in beleid te vertalen, en determinanten van gezondheid. Ik heb te maken met medisch milieukundigen, gemeentes, universiteiten, ministeries, en volksgezondheidinspecteurs. Soms dien ik vooral als doorgeefluik van informatie, soms verzamel ik die zelf door literatuurstudies uit te voeren. Ik zit in een aantal netwerken en werkgroepen. Van een heleboel dingen weet ik dus wat er speelt en zo kan ik mensen met elkaar verbinden. Ik mag hier niet stemmen, maar heb toch via mijn werk invloed op beleid en uitvoering en dat is heel leuk en leerzaam. Voor dat alles krijg ik eens in de twee weken betaald, Tristan voor zijn werk de andere week, dus we krijgen iedere week 'zakgeld'.
Canadezen nemen hun werk serieus, maar werken niet zo ongezond veel als de Amerikanen. Eigenlijk vind ik het wel op Nederland lijken. Maar zoiets als een personeelsvereniging of een personeelsuitstapje bestaat niet of gebeurt in eigen tijd en op eigen kosten, en dan alleen als iemand het initiatief neemt iets te organiseren (ik dus).
Engels en Nederlands
We spreken in ons dagelijks leven meer Engels dan Nederlands. Ons Engels is ook vast beter geworden, maar dat gaat ongemerkt. Mijn leidinggevende zei laatst nog dat ze wel begrijpt waarom Nederlanders over het algemeen zo goed Engels spreken, want dat leer je vanzelf als je het vaak moet spreken op het werk enzo. Toen ik antwoordde dat ik in Nederland eigenlijk bijna nooit Engels sprak, en al helemaal niet met moedertaalsprekers, keek ze me vol verbazing aan.
Onderling spreken we altijd Nederlands, maar op ons werk en als er anderen bij zijn, gaan we over op Engels. Die switch gaat vloeiend. Soms zou ik ook in het openbaar onderling wel Engels willen spreken, omdat het soms zo vermoeiend is steeds weer uit te leggen dat je geen toerist bent maar hier woont. En ergens is het ook wel raar om Nederlands te blijven spreken terwijl we hier al ruim een jaar wonen. We zijn net zo goed inwoners van Canada als ieder ander. Toch willen we ook niet zomaar afstand doen alles wat ons tot Nederlander maakt, want Nederlands zijn we en zullen we altijd blijven.
En verder?
De levensstijl is hier heel relaxt. Iedereen doet aan yoga en loopt op slippers. Wij ook. In de zomer barbecuen we in de tuin, kijken we vanaf het strand naar de zonsondergang, gaan we zeilen of kamperen. In de winter gaan we naar de film, skien en bakken we muffins. Volgende week gaan we een weekje op vakantie naar de Rocky Mountains. Ik weet dat het lijkt alsof we voortdurend op vakantie zijn, maar dit is onze eerste vakantie samen sinds 2 jaar, afgezien van weekenden weg. Het is wel fijn om nu eens een weekje samen te zijn en niets te hoeven. De afgelopen maanden waren druk met bezoek, weekje Nederland en congressen, dus tijd om even bij te tanken.
Op naar het volgende jaar!
Wat vinden wij Nederlanders eigenlijk van Canadezen en welk beeld hebben ze van Canada? Laat het me weten, ik ben benieuwd!
zaterdag 17 september 2011
vrijdag 9 september 2011
Waar zijn we geweest?
Zouden ze zo'n heimwee hebben gehad dat ze in Nederland zijn blijven hangen? Zijn ze weer eens een lang weekend weg? Zijn ze door de aardbeving van vandaag afgesloten van alle communicatiemiddelen? Geen van allen.
Ja, vandaag hadden we een heuse aardbeving, zo'n 200 km hier vandaan. Wij hebben 'm niet gevoeld. Ik had een cursus in Surrey, een van de voorsteden. Rond de middag werd omgeroepen dat er een aardbeving geweest was voor de kust van Vancouver Island. In downtown schijnen mensen hem wel gevoeld te hebben.
Maar jullie hadden natuurlijk deze week jullie eigen aardbeving. Dat is vast het gesprek van de dag?
De afgelopen dagen waren we op reis (dus toch!) met Jolande en Germen. Een spoedcursus Beautiful British Columbia op Vancouver Island. Het hoogtepunt is te zien in een filmpje hieronder: grijze walvissen
Verder hebben we in Chemainus muurschilderingen gezien en in Duncan totempalen. De muurschilderingen beeldden de geschiedenis van Chemainus als houthakkersdorp af. Onder de eerste immigranten waren veel Chinezen en Japanners, die o.a. hielpen de spoorlijn te bouwen. Hun geschiedenis staat afgebeeld tot 1942 (toen werden alle Canadese Japanners gedeporteerd naar kampen op de prairies), en daarna pas weer vanaf de jaren 90. Een zwarte bladzijde uit de Canadese geschiedenis.


.

We hebben ook nog zee-otters gezien, die lekker op hun rug in het water lagen te drijven totdat wij er met onze boot aankwamen. Ze doken onder voordat ik een foto kon maken.

Petrogliefen, gemaakt door de First Nations op Vancouver Island (je mag ze geen indianen noemen)

houthakkersdorp Chemainus op de muur geschilderd.


Beautiful British Columbia, need I say more?
Ja, vandaag hadden we een heuse aardbeving, zo'n 200 km hier vandaan. Wij hebben 'm niet gevoeld. Ik had een cursus in Surrey, een van de voorsteden. Rond de middag werd omgeroepen dat er een aardbeving geweest was voor de kust van Vancouver Island. In downtown schijnen mensen hem wel gevoeld te hebben.
Maar jullie hadden natuurlijk deze week jullie eigen aardbeving. Dat is vast het gesprek van de dag?
De afgelopen dagen waren we op reis (dus toch!) met Jolande en Germen. Een spoedcursus Beautiful British Columbia op Vancouver Island. Het hoogtepunt is te zien in een filmpje hieronder: grijze walvissen
Verder hebben we in Chemainus muurschilderingen gezien en in Duncan totempalen. De muurschilderingen beeldden de geschiedenis van Chemainus als houthakkersdorp af. Onder de eerste immigranten waren veel Chinezen en Japanners, die o.a. hielpen de spoorlijn te bouwen. Hun geschiedenis staat afgebeeld tot 1942 (toen werden alle Canadese Japanners gedeporteerd naar kampen op de prairies), en daarna pas weer vanaf de jaren 90. Een zwarte bladzijde uit de Canadese geschiedenis.
.
We hebben ook nog zee-otters gezien, die lekker op hun rug in het water lagen te drijven totdat wij er met onze boot aankwamen. Ze doken onder voordat ik een foto kon maken.
Petrogliefen, gemaakt door de First Nations op Vancouver Island (je mag ze geen indianen noemen)
houthakkersdorp Chemainus op de muur geschilderd.
Beautiful British Columbia, need I say more?
zondag 7 augustus 2011
zomeractiviteiten deel 2
De laatste paar weken is het mooi weer. Dat mocht ook wel eens, want het is lang koud en nat gebleven; dit voorjaar heeft alle records gebroken. Het is nog steeds niet heel erg warm, maar die zon en 23 graden hadden we inmiddels wel nodig. En de tuin ook. Begin juni zijn we een groentetuintje begonnen, mede op aanmoediging van Lincoln en Doreen (de bovenburen). Een aantal zaadjes hadden we van Tristans ouders gekregen toen ze hier waren en een aantal dingen hebben we als klein plantje op de markt gekocht en vervolgens geplant (inclusief een overgebleven aardappel!). Geen van beiden weten we iets van moestuinen, maar we zijn trots op het resultaat. Bijna helemaal vanuit het niets hebben we broccoli, een paprika, courgettes, aardappels en boontjes gekweekt en inmiddels zelfs al gedeeltelijk opgegeten. Geheel biologisch. Lincoln en Doreen hadden boerenkool voor ons geplant. Zelf vinden ze het niet lekker. Stamppot boerenkool kennen ze hier overigens niet, maar ze maken er chips van. In onze wijk is het vrij gewoon om je eigen groentetuintje te hebben. Meer vanwege het hippe gehalte dan dat je er echt van kunt leven, maar toch. (hoewel, met die enorme hoeveelheid boerenkool komen we de winter wel door). Jammer genoeg is het met de worteltjes, tomaten en pompoen niks geworden.
Het werk is voor ons allebei druk. Tristan had de afgelopen paar weken congressen (gelukkig allemaal hier) en was dus overdag en 's avonds veel weg. Hij heeft ook weer een aantal collega's uit Delft gezien en gesproken, erg leuk. Ik heb ook alweer een paar congressen in de planning waarvoor nogal wat voorbereid moet worden, naast mijn gewone werk.
In de weekenden zijn we tegenwoordig veel op het water te vinden. Een vriend van een collega van mij zocht een bemanning voor zeilwedstrijden. Hij heeft zijn eigen boot (een Santana 23D, voor wie er verstand van heeft. Wij niet). We zijn inmiddels al een paar keer meegeweest. Allan is een goede leermeester. Afgelopen september hadden we zelf al de basics van zeilen geleerd, en nu leren we er een hoop bij, zoals zeilen met de spinaker. De meeste zeiltermen weten we alleen in het Engels, al komen veel woorden duidelijk uit het Nederlands.
Allan had ons en een paar anderen uitgenodigd om tijdens de Celebration of Light het vuurwerk te bekijken vanaf zijn boot. Vanaf een ponton in de baai werd het afgestoken, en vanaf een boot heb je dan het beste uitzicht. Sommige boten lagen er al uren van tevoren, en het strand van downtown zag zwart van de mensen. Maar met wijn en kaas en een ondergaande zon was het wachten de moeite waard.
Vancouver by night
Als we niet aan het zeilen zijn, zijn we aan het kamperen. 1 juli en 1 augustus waren vrije dagen, dus hadden we lange weekenden. Vorige week waren we naar de Golfeilanden, een paar kleine eilandjes tussen Vancouver en Vancouver Island. Onze eerste stop was Pender Island. Vanaf de veerboot konden we de zon in de zee zien zakken. Spiegelglad water met overal bergen om ons heen. Vooral de besneeuwde Mt. Baker konden we goed zien. Dat is een oude vulkaan in de VS die een eind boven alle andere bergen uitsteekt.
We kwamen in het donker op Pender aan, maar konden de camping gemakkelijk vinden, want er loopt maar een doorgaande weg. Bij de ingang stond een bord met daarop de namen van mensen die gereserveerd hadden. Behalve die van ons was er nog een naam die me bekend voorkwam: die van een van die professoren met wie ik 1,5 jaar geleden ben gaan praten! Sindsdien heb ik 'm ook nog een paar keer gesproken, maar we hebben hem niet gezien op de camping.
De camping werd beheerd door de Canadese staatsbosbeheer en had vrijwel geen voorzieningen, alleen een koudwaterkraan en een paar wc-hokjes met een gat in de grond. We konden in het donker niet goed zien hoe we erbij stonden, maar de volgende dag bleek het prachtig in het bos te liggen. Helaas konden we maar een nacht blijven, want de hele camping was de rest van het weekend vol gereserveerd. Op sommige kaarten van het eiland stond nog een camping aangegeven. Dat bleek geen officiele camping, maar een grasveldje bij een jachthaven. Maar we mochten er wel staan.
Daarna gingen we even op de plaatselijke markt kijken. Er stond een klein bandje van een paar jongeren met piercings en dreadlocks brave countrymuziek te spelen, en de standjes werden bemand door oude vrouwtjes die zelfgemaakte honing, sieraden en broodjes verkochten. De klanten waren voornamelijk hippe toeristen en gezinnen met kinderen. Het was op een leuke manier kneuterig.
Markt op Pender Island
's Middags gingen we kayakken en zagen we allerlei zeeleven zoals zeesterren en zeekomkommers, allerlei soorten zeewier en zelfs een zeehond. Het water was heel helder en blauwgroen, waardoor je allerlei visjes kon zien zwemmen. En natuurlijk waren er de typische strandjes en het tropisch regenwoud.
wandelen op Pender island
De volgende dag gingen we verder eilandhoppen naar Mayne Island. Daar kwamen we zonder reservering op de camping aan. Hij was al helemaal vol gereserveerd, maar een paar mensen waren niet komen opdagen, dus mochten wij dat plekje hebben. Net toen we het papierwerk stonden in te vullen, kwamen er mensen binnen die zeiden dat ze een reservering hadden... Wij hielden wijselijk onze mond, maar de campingeigenaar heeft hun op een onofficiele plek neergezet. Ze doen hier altijd heel moeilijk als ze eigenlijk vol zitten, maar als je een beetje doorzeurt, krijg je toch een plekje. En wat voor plekje: in het bos direct aan zee. Hangmatje ophangen en genieten maar. Ook hier moesten we eerst door het bos lopen om bij een gat-in-de-grond-wc te komen, heerlijk! De openluchtdouche was nog mooier: een houten bruggetje op, een deur in de schutting door en dan op een houten plateau rond een boom douchen, met vrij uitzicht op zee.
Kampeerplekje op Mayne Island
De douche
Dat weekend hebben we ook onze eerste geocaches gezocht, en de meeste gevonden. Zo kom je nog eens ergens. Sommige waren volledig onbereikbaar, ergens in de buurt van een rotsstrandje dat alleen bij eb bereikbaar was. Die hebben we maar laten zitten.
Onze eerste geocache
BBQ bij collega
En na al dat moois zijn we van 12-20 augustus even in Nederland. Vrijdag om 10:25u landen we, na 10 uur vliegen. We hebben er zin in!
Tot snel in het echt!
Het werk is voor ons allebei druk. Tristan had de afgelopen paar weken congressen (gelukkig allemaal hier) en was dus overdag en 's avonds veel weg. Hij heeft ook weer een aantal collega's uit Delft gezien en gesproken, erg leuk. Ik heb ook alweer een paar congressen in de planning waarvoor nogal wat voorbereid moet worden, naast mijn gewone werk.
In de weekenden zijn we tegenwoordig veel op het water te vinden. Een vriend van een collega van mij zocht een bemanning voor zeilwedstrijden. Hij heeft zijn eigen boot (een Santana 23D, voor wie er verstand van heeft. Wij niet). We zijn inmiddels al een paar keer meegeweest. Allan is een goede leermeester. Afgelopen september hadden we zelf al de basics van zeilen geleerd, en nu leren we er een hoop bij, zoals zeilen met de spinaker. De meeste zeiltermen weten we alleen in het Engels, al komen veel woorden duidelijk uit het Nederlands.
Allan had ons en een paar anderen uitgenodigd om tijdens de Celebration of Light het vuurwerk te bekijken vanaf zijn boot. Vanaf een ponton in de baai werd het afgestoken, en vanaf een boot heb je dan het beste uitzicht. Sommige boten lagen er al uren van tevoren, en het strand van downtown zag zwart van de mensen. Maar met wijn en kaas en een ondergaande zon was het wachten de moeite waard.
Vancouver by night
Als we niet aan het zeilen zijn, zijn we aan het kamperen. 1 juli en 1 augustus waren vrije dagen, dus hadden we lange weekenden. Vorige week waren we naar de Golfeilanden, een paar kleine eilandjes tussen Vancouver en Vancouver Island. Onze eerste stop was Pender Island. Vanaf de veerboot konden we de zon in de zee zien zakken. Spiegelglad water met overal bergen om ons heen. Vooral de besneeuwde Mt. Baker konden we goed zien. Dat is een oude vulkaan in de VS die een eind boven alle andere bergen uitsteekt.
We kwamen in het donker op Pender aan, maar konden de camping gemakkelijk vinden, want er loopt maar een doorgaande weg. Bij de ingang stond een bord met daarop de namen van mensen die gereserveerd hadden. Behalve die van ons was er nog een naam die me bekend voorkwam: die van een van die professoren met wie ik 1,5 jaar geleden ben gaan praten! Sindsdien heb ik 'm ook nog een paar keer gesproken, maar we hebben hem niet gezien op de camping.
De camping werd beheerd door de Canadese staatsbosbeheer en had vrijwel geen voorzieningen, alleen een koudwaterkraan en een paar wc-hokjes met een gat in de grond. We konden in het donker niet goed zien hoe we erbij stonden, maar de volgende dag bleek het prachtig in het bos te liggen. Helaas konden we maar een nacht blijven, want de hele camping was de rest van het weekend vol gereserveerd. Op sommige kaarten van het eiland stond nog een camping aangegeven. Dat bleek geen officiele camping, maar een grasveldje bij een jachthaven. Maar we mochten er wel staan.
Daarna gingen we even op de plaatselijke markt kijken. Er stond een klein bandje van een paar jongeren met piercings en dreadlocks brave countrymuziek te spelen, en de standjes werden bemand door oude vrouwtjes die zelfgemaakte honing, sieraden en broodjes verkochten. De klanten waren voornamelijk hippe toeristen en gezinnen met kinderen. Het was op een leuke manier kneuterig.
Markt op Pender Island
's Middags gingen we kayakken en zagen we allerlei zeeleven zoals zeesterren en zeekomkommers, allerlei soorten zeewier en zelfs een zeehond. Het water was heel helder en blauwgroen, waardoor je allerlei visjes kon zien zwemmen. En natuurlijk waren er de typische strandjes en het tropisch regenwoud.
wandelen op Pender island
De volgende dag gingen we verder eilandhoppen naar Mayne Island. Daar kwamen we zonder reservering op de camping aan. Hij was al helemaal vol gereserveerd, maar een paar mensen waren niet komen opdagen, dus mochten wij dat plekje hebben. Net toen we het papierwerk stonden in te vullen, kwamen er mensen binnen die zeiden dat ze een reservering hadden... Wij hielden wijselijk onze mond, maar de campingeigenaar heeft hun op een onofficiele plek neergezet. Ze doen hier altijd heel moeilijk als ze eigenlijk vol zitten, maar als je een beetje doorzeurt, krijg je toch een plekje. En wat voor plekje: in het bos direct aan zee. Hangmatje ophangen en genieten maar. Ook hier moesten we eerst door het bos lopen om bij een gat-in-de-grond-wc te komen, heerlijk! De openluchtdouche was nog mooier: een houten bruggetje op, een deur in de schutting door en dan op een houten plateau rond een boom douchen, met vrij uitzicht op zee.
Kampeerplekje op Mayne Island
De douche
Dat weekend hebben we ook onze eerste geocaches gezocht, en de meeste gevonden. Zo kom je nog eens ergens. Sommige waren volledig onbereikbaar, ergens in de buurt van een rotsstrandje dat alleen bij eb bereikbaar was. Die hebben we maar laten zitten.
Onze eerste geocache
BBQ bij collega
En na al dat moois zijn we van 12-20 augustus even in Nederland. Vrijdag om 10:25u landen we, na 10 uur vliegen. We hebben er zin in!
Tot snel in het echt!
dinsdag 12 juli 2011
Zomeractiviteiten!
Het lijkt net of er na het verlies van de Stanley Cup helemaal niets meer gebeurt in Vancouver. Maar niets is minder waar. De afgelopen weken hebben we gewedstrijdzeild, zijn naar de paardenraces geweest, hebben orca's gezien, gekampeerd, geraft, mijn ouders op bezoek gehad en ballongevaren. Mijn collega's beginnen nu dagelijks te vragen of we nog iets bijzonders hebben gedaan voor of na het werk en hoe ik uberhaupt tijd vind om nog te werken tussen al die activiteiten door.

paardenrace




walviskijken




kamperen in Hope



Raften




Ballonvaren

paardenrace




walviskijken




kamperen in Hope



Raften




Ballonvaren
maandag 20 juni 2011
Vancouver, the morning after
Na de feestelijke overwinning op 10 juni werd afgelopen woensdag de laatste wedstrijd gespeeld. Iedereen weet inmiddels hoe die afliep en wat er daarna gebeurde. Wij hebben na de wedstrijd (die we gelukkig niet in downtown hebben gekeken) met grote ontsteltenis naar het nieuws zitten kijken. Urenlang was het breaking news en werden de rellen live uitgezonden. De beelden gingen daarna de hele wereld over. We konden niet geloven wat er gebeurde. Raar idee ook dat we winkels en straten waar we een paar dagen daarvoor nog de wedstrijd hadden zitten kijken, geplunderd zagen worden.
Wat de volgende dag niet de hele wereld over ging, waren de beelden van de duizenden vrijwilligers die uit schaamte voor hun stadgenoten spontaan een opruimactie begonnen, na een oproep via Facebook. Mensen lieten steunbetuigingen en andere spreuken achter op de dichtgetimmerde winkels: "This is why some people shouldn't have kids" "This does not represent hockey or Vancouver" "Let's make our beautiful city beautiful again". Zo'n enorme kracht vanuit de samenleving, we kregen een brok in onze keel. (Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren: probeer na Koninginnedag maar eens iemand zo ver te krijgen z'n eigen rotzooi op te ruimen, laat staan die van een ander!)
Zie deze links voor foto's:
http://www.cbc.ca/news/canada/british-columbia/story/2011/06/20/bc-vancouver-riot-wall-bay.html
http://www.cbc.ca/news/interactives/vancouver-riot-wall/
Iedereen, inclusief politici en de politie, nam donderdagochtend publiekelijk afstand van de gebeurtenissen van de avond ervoor en was woedend op de relschoppers. "De mensen die dit hebben gedaan, zullen financieel opdraaien voor de schade aan onze prachtige stad". De woede richtte zich dus niet op de politie, die waarschijnlijk inderdaad onvoldoende voorbereid was (tijdens de Olympische Spelen was alles immers goed gegaan, dus dat zou nu ook wel weer zo zijn), maar op degenen die er een puinhoop van gemaakt hadden. Een deel van de rellen schijnt een vooropgezet plan te zijn geweest van een anarchistische groepering, die handig gebruik maakte van de situatie. Het merendeel van de relschoppers bestond uit (dronken) jongens van 15 tot 25 jaar die elkaar opjutten.
In de kranten stonden foto's en werden actieve oproepen gedaan om mensen die op foto's bezig waren winkels te plunderen en auto's in brand te steken aan te geven bij de politie. En heel wat mensen waren blijkbaar stom genoeg om foto's van zichzelf naast een brandende auto op Facebook te zetten.
Inmiddels is alles weer redelijk back to normal. Vancouver herstelt van een enorme kater.
Wat de volgende dag niet de hele wereld over ging, waren de beelden van de duizenden vrijwilligers die uit schaamte voor hun stadgenoten spontaan een opruimactie begonnen, na een oproep via Facebook. Mensen lieten steunbetuigingen en andere spreuken achter op de dichtgetimmerde winkels: "This is why some people shouldn't have kids" "This does not represent hockey or Vancouver" "Let's make our beautiful city beautiful again". Zo'n enorme kracht vanuit de samenleving, we kregen een brok in onze keel. (Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren: probeer na Koninginnedag maar eens iemand zo ver te krijgen z'n eigen rotzooi op te ruimen, laat staan die van een ander!)
Zie deze links voor foto's:
http://www.cbc.ca/news/canada/british-columbia/story/2011/06/20/bc-vancouver-riot-wall-bay.html
http://www.cbc.ca/news/interactives/vancouver-riot-wall/
Iedereen, inclusief politici en de politie, nam donderdagochtend publiekelijk afstand van de gebeurtenissen van de avond ervoor en was woedend op de relschoppers. "De mensen die dit hebben gedaan, zullen financieel opdraaien voor de schade aan onze prachtige stad". De woede richtte zich dus niet op de politie, die waarschijnlijk inderdaad onvoldoende voorbereid was (tijdens de Olympische Spelen was alles immers goed gegaan, dus dat zou nu ook wel weer zo zijn), maar op degenen die er een puinhoop van gemaakt hadden. Een deel van de rellen schijnt een vooropgezet plan te zijn geweest van een anarchistische groepering, die handig gebruik maakte van de situatie. Het merendeel van de relschoppers bestond uit (dronken) jongens van 15 tot 25 jaar die elkaar opjutten.
In de kranten stonden foto's en werden actieve oproepen gedaan om mensen die op foto's bezig waren winkels te plunderen en auto's in brand te steken aan te geven bij de politie. En heel wat mensen waren blijkbaar stom genoeg om foto's van zichzelf naast een brandende auto op Facebook te zetten.
Inmiddels is alles weer redelijk back to normal. Vancouver herstelt van een enorme kater.
vrijdag 10 juni 2011
Vancouver celebrates
Er hangt een vreemde, uitgelaten stemming in de lucht, en die wordt nog duidelijker merkbaar als ik tegen vijven de metro naar downtown instap. Ik ben duidelijk niet de enige die naar het centrum wil: het is flink druk, en overal om me heen staan mensen in blauwgroene shirts, geschminkte gezichten en met vlaggen, van oude mannetjes, kleine kinderen tot moeders met kinderwagens en alles daar tussenin. Zo nu en dan roept iemand iets door de trein, meteen beantwoord door een gebrul van de rest. Op de perrons staan medewerkers van het metrobedrijf met megafoons om te roepen wie waarheen moet. Het is hockey night in Canada, game #5 tegen de Boston Bruins.
Bij de halte van Vancouver City Centre spuugt de metro de meeste mensen uit. Tristan staat me daar op te wachten, en samen lopen we met de stroom mee West Georgia Street af, waar de wedstrijdop groot scherm te volgen zal zijn. Enkele straten zijn voor de gelegenheid afgesloten voor het verkeer. Dat gebeurde alleen bij de Olympische Spelen en sinds de Cancuks in de finale van de Stanley Cup Staan. De politie staat bij hekken officieel tassen te doorzoeken, maar officieus mag je gewoon doorlopen. We vinden al gauw een plekje, al is het scherm niet zo goed zichtbaar: het stoplicht (dat gewoon doorwerkt) met daaraan het groene bord van Hamilton St hangt net voor het kruispunt en dus precies midden voor het beeldscherm.
We zijn net op tijd voor het 'O Canada'. De menigte zingt vol overtuiging mee. Wij niet, we moeten nog een beetje meer inburgeren. We vallen ook redelijk uit de toon in ons gewone kloffie, tussen al dat blauwgroen. Er zijn Chinezen, Hindoestanen met tulbanden en blanken, en allemaal hebben ze de kleren van de Canucks aangetrokken.
De eerste period gebeurt er weinig. Deze wedstrijd is belangrijk: als 'we' verliezen, zal er een zevende wedstrijd gespeeld moeten worden. Als we winnen, bestaat de kans dat we maandag de Stanley Cup winnen. Als onze doelman Roberto Luongo een puck tegenhoudt, roept iedereen 'Boeoeoe!' vergezeld door applaus. Mensen zwaaien met vlaggen en met handdoekjes. Ondertussen klimt een fan in een boom. Hij blijkt daar een fantastisch uitzicht te hebben gevonden, en vraagt het publiek met gebaren hem aan te moedigen. Iedereen juicht om zijn briljante vinding. De sfeer is gemoedelijk. Af en toe toept iedereen 'Go Canucks Go' of scanderen ze 'Fuck you Boston' als er een penalty gegeven had moeten worden.
In de eerste rust besluiten we een beter plekje op te zoeken. Er hangen nog steeds kabels en stoplichten tussen ons en het scherm, maar dat mag de pret niet drukken. Ook tijdens de tweede periode blijft het 0-0, en de mensenmassa begint een beetje ongeduldig te worden. Maar dan, in de eerste 5 minuten van de laatste periode, wordt het wachten beloond: de Bostonse doelman grijpt de puck net te laat, als ie al over de doellijn heen is. Helaas voor hem en gelukkig voor ons wordt er bij hockey gebruik gemaakt van camera's, en hij zit er echt in. Het gejuich is niet van de lucht, en dat gaat een paar minuten zo door. Mensen springen, dansen, omhelzen elkaar. Het scherm laat beelden zien van het publiek op doelmoment: de anders zo beschaafde en beleefde Canadezen springen massaal op en gaan volledig uit hun dak.
De rest van de wedstrijd loopt het maar net goed af voor de Canucks, ze lijken de controle kwijt. Met nog enkele seconden te gaan zwelt het gebrul langzaam aan, tot het verlossende eindsignaal aangeeft dat de wedstrijd voorbij is. Met 1-0 gewonnen! We begeven ons met de stroom mee richting Granville Street, waar na de vorige wedstrijden steeds flink gefeest wordt. Mensen die ons tegemoet komen, geven high-fives aan alle voorbijgangers, en zelfs de aanwezige politie doet mee aan het high-fiven. Dat wil ik ook, en het lukt. Op het kruispunt met Granville blijft iedereen staan zingen, op elkaars schouders zitten en met vlaggen zwaaien. Wij besluiten het voor gezien te houden en slaan af. Waar weer auto's rijden, wordt aan een stuk door getoeterd en hangen mensen en vlaggen uit de ramen.
zie bijvoorbeeld dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=N6eKvobMI6Q
Maandag is de zesde wedstrijd. Als 'we' die weer winnen, is de Stanley Cup van de Canucks. Als Boston wint, is woensdag de laatste wedstrijd.
GO CANUCKS GO!
Bij de halte van Vancouver City Centre spuugt de metro de meeste mensen uit. Tristan staat me daar op te wachten, en samen lopen we met de stroom mee West Georgia Street af, waar de wedstrijdop groot scherm te volgen zal zijn. Enkele straten zijn voor de gelegenheid afgesloten voor het verkeer. Dat gebeurde alleen bij de Olympische Spelen en sinds de Cancuks in de finale van de Stanley Cup Staan. De politie staat bij hekken officieel tassen te doorzoeken, maar officieus mag je gewoon doorlopen. We vinden al gauw een plekje, al is het scherm niet zo goed zichtbaar: het stoplicht (dat gewoon doorwerkt) met daaraan het groene bord van Hamilton St hangt net voor het kruispunt en dus precies midden voor het beeldscherm.
We zijn net op tijd voor het 'O Canada'. De menigte zingt vol overtuiging mee. Wij niet, we moeten nog een beetje meer inburgeren. We vallen ook redelijk uit de toon in ons gewone kloffie, tussen al dat blauwgroen. Er zijn Chinezen, Hindoestanen met tulbanden en blanken, en allemaal hebben ze de kleren van de Canucks aangetrokken.
De eerste period gebeurt er weinig. Deze wedstrijd is belangrijk: als 'we' verliezen, zal er een zevende wedstrijd gespeeld moeten worden. Als we winnen, bestaat de kans dat we maandag de Stanley Cup winnen. Als onze doelman Roberto Luongo een puck tegenhoudt, roept iedereen 'Boeoeoe!' vergezeld door applaus. Mensen zwaaien met vlaggen en met handdoekjes. Ondertussen klimt een fan in een boom. Hij blijkt daar een fantastisch uitzicht te hebben gevonden, en vraagt het publiek met gebaren hem aan te moedigen. Iedereen juicht om zijn briljante vinding. De sfeer is gemoedelijk. Af en toe toept iedereen 'Go Canucks Go' of scanderen ze 'Fuck you Boston' als er een penalty gegeven had moeten worden.
In de eerste rust besluiten we een beter plekje op te zoeken. Er hangen nog steeds kabels en stoplichten tussen ons en het scherm, maar dat mag de pret niet drukken. Ook tijdens de tweede periode blijft het 0-0, en de mensenmassa begint een beetje ongeduldig te worden. Maar dan, in de eerste 5 minuten van de laatste periode, wordt het wachten beloond: de Bostonse doelman grijpt de puck net te laat, als ie al over de doellijn heen is. Helaas voor hem en gelukkig voor ons wordt er bij hockey gebruik gemaakt van camera's, en hij zit er echt in. Het gejuich is niet van de lucht, en dat gaat een paar minuten zo door. Mensen springen, dansen, omhelzen elkaar. Het scherm laat beelden zien van het publiek op doelmoment: de anders zo beschaafde en beleefde Canadezen springen massaal op en gaan volledig uit hun dak.
De rest van de wedstrijd loopt het maar net goed af voor de Canucks, ze lijken de controle kwijt. Met nog enkele seconden te gaan zwelt het gebrul langzaam aan, tot het verlossende eindsignaal aangeeft dat de wedstrijd voorbij is. Met 1-0 gewonnen! We begeven ons met de stroom mee richting Granville Street, waar na de vorige wedstrijden steeds flink gefeest wordt. Mensen die ons tegemoet komen, geven high-fives aan alle voorbijgangers, en zelfs de aanwezige politie doet mee aan het high-fiven. Dat wil ik ook, en het lukt. Op het kruispunt met Granville blijft iedereen staan zingen, op elkaars schouders zitten en met vlaggen zwaaien. Wij besluiten het voor gezien te houden en slaan af. Waar weer auto's rijden, wordt aan een stuk door getoeterd en hangen mensen en vlaggen uit de ramen.
zie bijvoorbeeld dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=N6eKvobMI6Q
Maandag is de zesde wedstrijd. Als 'we' die weer winnen, is de Stanley Cup van de Canucks. Als Boston wint, is woensdag de laatste wedstrijd.
GO CANUCKS GO!
donderdag 2 juni 2011
The Wild West
Hockey, we zijn er al helemaal fan van geworden. En met reden. De Vancouver Canucks zijn doorgedrongen tot de finale, na achtereenvolgens de Chicago Blackhawks, de Nashville Predators en de San Jose Sharks verslagen te hebben.
Nu is de finale tegen de Boston Bruins. Gisteren was de eerste wedstrijd, waarin de Canucks in de laatste 18.5 seconden het enige en winnende doelpunt gescoord hebben. Bij hockey kan dat, zo snel gaat het. Nu nog minimaal 3 wedstrijden, en maximaal 6. It's Vancouver or Boston once again ;-) Nu al is het steeds groot feest als de Canucks winnen. Vorige week heb ik met Annemiek en Ronnie een wedstrijd gekeken in de kroeg om de hoek. Vergeleken met Europees voetbal gaat het er hier bij de supporters nogal kalm aan toe. Iedereen zit braaf aan tafeltjes te eten (wedstrijden beginnen meestal om 18u, zodat de oostkust ook nog op een schappelijke tijd mee kan kijken) en springt hooguit even juichend overeind bij een doelpunt, maar er wordt niet met bier gegooid. In het stadion zitten de supporters van beide teams door elkaar. Als de Canucks de Stanley Cup winnen, zal hier een groot volksfeest uitbarsten. Als een Canadees team tegen een Amerikaans team speelt, is dat een beetje als Nederland-Duitsland.
Met Annemiek en Ronnie ben ik vorige week maandag naar de rodeo geweest. Dat is hier schijnbaar een traditie op Victoria day. Er was een kermis omheen, maar we gingen natuurlijk voor het echte rodeorijden op stieren en bokkende paarden. Stoere mannen met cowboyhoeden en zakdoeken en vrouwen in strakke spijkerbroeken, geruite blouses en vlechten.

Hoe het rodeorijden precies werkte met wie won, hebben we niet echt kunnen achterhalen, maar de cowboys moesten er minstens 8 seconden op blijven zitten. Bij het stierenrijden was er maar een die het lukte, en die won daarmee $20.000,-

Vrijdagochtend vertrokken Annemiek en Ronny weer naar Nederland, en zaterdag kwam Tristan terug uit Wenen. Overmorgen zijn Tristans ouders er weer en over 2 weken de mijne. Erg gezellig dus, al dat bezoek uit 'Europa'!
Nu is de finale tegen de Boston Bruins. Gisteren was de eerste wedstrijd, waarin de Canucks in de laatste 18.5 seconden het enige en winnende doelpunt gescoord hebben. Bij hockey kan dat, zo snel gaat het. Nu nog minimaal 3 wedstrijden, en maximaal 6. It's Vancouver or Boston once again ;-) Nu al is het steeds groot feest als de Canucks winnen. Vorige week heb ik met Annemiek en Ronnie een wedstrijd gekeken in de kroeg om de hoek. Vergeleken met Europees voetbal gaat het er hier bij de supporters nogal kalm aan toe. Iedereen zit braaf aan tafeltjes te eten (wedstrijden beginnen meestal om 18u, zodat de oostkust ook nog op een schappelijke tijd mee kan kijken) en springt hooguit even juichend overeind bij een doelpunt, maar er wordt niet met bier gegooid. In het stadion zitten de supporters van beide teams door elkaar. Als de Canucks de Stanley Cup winnen, zal hier een groot volksfeest uitbarsten. Als een Canadees team tegen een Amerikaans team speelt, is dat een beetje als Nederland-Duitsland.
Met Annemiek en Ronnie ben ik vorige week maandag naar de rodeo geweest. Dat is hier schijnbaar een traditie op Victoria day. Er was een kermis omheen, maar we gingen natuurlijk voor het echte rodeorijden op stieren en bokkende paarden. Stoere mannen met cowboyhoeden en zakdoeken en vrouwen in strakke spijkerbroeken, geruite blouses en vlechten.
Hoe het rodeorijden precies werkte met wie won, hebben we niet echt kunnen achterhalen, maar de cowboys moesten er minstens 8 seconden op blijven zitten. Bij het stierenrijden was er maar een die het lukte, en die won daarmee $20.000,-
Vrijdagochtend vertrokken Annemiek en Ronny weer naar Nederland, en zaterdag kwam Tristan terug uit Wenen. Overmorgen zijn Tristans ouders er weer en over 2 weken de mijne. Erg gezellig dus, al dat bezoek uit 'Europa'!
Abonneren op:
Posts (Atom)