zaterdag 13 november 2010

Canadees bankieren

Bij ons integratieproces hoort ook het leren omgaan met het Canadese betalingsverkeer. En daar valt heel wat te leren. Zelfs nu, na meer dan 2 maanden, kunnen we ons daar nog over verbazen.
Het eerste struikelblok is het aanvragen van een credit card. Als buitenlander kan je die vrijwel niet krijgen, omdat je nog geen credit history hebt opgebouwd. En hoe krijg je een credit history? Juist, door braaf je credit cardrekeningen te betalen. Wat was er eerder, de kip of het ei? Het is makkelijker als je hier permanent zou blijven wonen, want dan verlaat je niet zomaar het land zonder je rekeningen te betalen. Wij zouden zomaar terug kunnen vluchten naar de polder, en de bank hier met een enorme schuld laten zitten. Het maakt niet uit hoeveel je verdient of dat je in Nederland altijd keurig op tijd betaalde. De enige reden dat we een credit card willen, is dat je daarmee overal kunt betalen, of voor onlinebetalingen (weekendje weg, skipassen), niet omdat we zo graag op krediet willen shoppen. Onze Nederlandse credit cards werken hier uitstekend, maar die worden van onze Nederlandse rekeningen afgeschreven. En daar komt dus niet meer maandelijks salaris op binnen.
We zijn er inmiddels achtergekomen dat je bij de meeste banken een secured credit card kunt krijgen. Dan leg je een bedrag in, en dat is dan je limiet, meestal maar 500 dollar, dus dat schiet niet op. En het is ook niet echt een credit card...

Verder moet je natuurlijk je boodschappen, je huur en je telefoonrekening betalen. Pinnen in de winkel gaat gelukkig hetzelfde als in Nederland, al mag je maar 30 transacties per maand doen: vaker pinnen kost geld. 30 transacties lijkt veel, maar dat valt nog behoorlijk tegen. En pinnen kan niet overal, en al helemaal niet buiten Canada, zoals we dat wel overal ter wereld met onze Nederlandse bankpas kunnen.
'Vreemd pinnen', dus geld opnemen bij een andere bank dan je eigen, kost ook geld. De huur betalen we contant, maar de meeste mensen gebruiken daarvoor een cheque. Zooo 1988. Je salaris kan je via een cheque uitbetaald krijgen (die je vervolgens moet cashen bij je bank), maar je kunt gelukkig ook aanvragen dat het op je rekening gestort wordt. De telefoonrekening gaat via een soort automatische incasso, maar dan ingewikkelder. Veel mensen gebruiken ook daarvoor cheques. Internetbankieren bestaat wel, maar daar kan je alleen geld tussen je gewone en je spaarrekening overmaken. Naar iemand anders kan via e-mailtransfer: een mail sturen naar de ontvanger. In de kleine lettertjes staat dat dat ook geld kost.
We hebben hier ook een spaarrekening, maar die heeft eigenlijk vrij weinig met sparen te maken. De rente is 1%. Als er meer dan 5000 op staat dan. 1% is enorm hoog; de meeste rekeningen geven ongeveer 0.35%.

Maar ach, er valt wel mee te leven. Na bij minstens 8 verschillende banken en bedrijven een credit card aangevraagd te hebben (en 8x afgewezen te zijn), zijn we nu overgestapt naar een bank waar we een Visa-betaalpas kunnen krijgen, en die ook voldoet aan het criterium hij-zit-om-de-hoek. Een Visa-betaalpas is nog steeds geen echte credit card, maar we kunnen er tenminste online dingen mee betalen en weekenden boeken.

Dit is nou de charme van wonen in het buitenland!

vrijdag 5 november 2010

herfstig

Regenachtige vrijdagmiddag, thuiswerken, tijd voor een nieuw stukje blog.
We hebben inmiddels allebei ons BC-rijbewijs gehaald. Tristan in 1x, ik in 2x. Een rijbewijs doet tevens dienst als ID: erg handig, want dan hoef je niet je soms onbegrijpelijke Nederlandse paspoort overal mee naartoe te nemen. We moesten een echt rij-examen doen (zenuwen!) en dat was nog best pittig. Vooral schoolzones zijn berucht; als je daar ook maar iets harder dan 30 km/u langsrijdt, zak je (zoals ik). De examinator van vandaag was een stuk relaxter en vond mijn rijstijl heel Europees: niet middenop het kruispunt wachten tot je linksaf kunt, zoals ze dat hier doen, en zoveel mogelijk in de rechterbaan blijven, zoals ze dat hier niet doen. En ook erg Europees is dat onze auto handgeschakeld is. Dat had ie pas 3x meegemaakt.

Een regenachtige middag dus. Voor het eerst sinds we hier zijn waait het. Schijnt normaal te zijn voor november. Het is volop herst, inclusief regen en een he-le-boel rode, gele, oranje en bruine bladeren. Maar ze vegen hier de straten niet, zodat overal enorme hopen ontstaan. Hierna komt het seizoen waar iedereen een enorme hekel aan heeft: de winter. Die is hier donker en nat, eigenlijk net als in Nederland. Sneeuwen doet het in Vancouver en omgeving eigenlijk nauwelijks, behalve in de bergen. Maar die kan je niet zien liggen met dit weer. Dit jaar gaat het hier misschien wel sneeuwen: het is het jaar van La Nina, en dan is het kouder. We zullen zien. Onze ski's zijn inmiddels gewaxt en geslepen, dus laat die winter maar komen!

woensdag 27 oktober 2010

sneeuw!

Als het langzaam licht wordt en de wolken boven de north shore beginnen op te trekken, loop ik nog slaapdronken de woonkamer in. Zoals altijd kijk ik naar buiten, naar de bergen aan de north shore. Hee, dat lijkt wel... Ja, echt, het is sneeuw! De top van Cypress is bedekt met een dun laagje poedersuiker. De eerste sneeuw dit jaar, hoera!

zondag 24 oktober 2010

This is Halloween!


Net als de rest van Noord Amerika moeten we ons natuurlijk in de Halloween gekte storten :) De resulterende soep was ook heerlijk trouwens.

dinsdag 19 oktober 2010

Een dag uit het leven van...

Op veler verzoek: wat doen wij nou zoal de hele dag? Hoe zijn de collega's, hoe bevalt het werken? Gaan we overal op de fiets naartoe? Zijn we al gewend? Missen we Nederland?
We hadden er inderdaad niet bij stilgestaan dat we dat nog niet op de blog gezet hadden :-)

Om 7:15u gaat de wekker, en tussen 7:16u (Tristan) en 7:30u (Erna) staan we op. Tristan smeert dan heel lief mijn broodjes voor de lunch en doucht. Ons ontbijt bestaat uit cornflakes met versgemalen (!) koffie. Tussen 8:00u en 8:15u gaan we de deur uit, Tristan naar het westen en ik naar het oosten. Ik fiets een hele tijd rechtdoor over 10th avenue, een van de straten die speciaal bestemd zijn voor fietsers. En ik ben niet de enige, maar wel een van de weinigen met gewone kleren aan: de meeste fietsers dragen sportkleren. Vaak hebben ze ook nog spiegels op hun helm of aan hun stuur, en hebben ze hun hele fiets volgeplakt met fluorescerende stickers.
Mijn weg voert langs gekleurde houten huizen met tuinen en veranda's. De straten lijken allemaal op elkaar, want ze hebben allemaal dezelfde soort huizen en veel bomen. En dat gaat dan 70 blokken zo door in alle richtingen... Soms bestaat de bebouwing uit een parkeergarage, en soms uit een school met een enorm sportveld ernaast. Alles is heel ruim opgezet. In downtown is het minder groen en is vrijwel alles hoogbouw, maar daar komen we niet zo vaak. We hebben alle voorzieningen om de hoek op Broadway. Downtown is trouwens wel heel leuk en levendig en mooi. De vancouverites zijn trots op hun skyline, en er is zelfs over nagedacht welke gebouwen hoe hoog mogen worden om de skyline met de bergen op de achtergrond zo mooi mogelijk te maken.

Op mijn werk aangekomen loop ik mijn eigen kantoortje binnen (heel klein en zonder raam naar buiten, maar beter dan een cubicle). Meestal maak ik even een praatje met Sylvia, mijn Amerikaanse buurvrouw die tegelijk met mij begonnen is en een paar jaar in Amsterdam gewoond heeft en ook Nederlands spreekt. Al mijn collega's zijn vrouw, behalve mijn baas. Meestal zit iedereen de hele dag in z'n eigen kantoortje, en eet iedereen achter het bureau. Maar ik heb een paar mensen zover gekregen samen te lunchen in de vergaderkamer of buiten op een grasveldje als het mooi weer is. Sommige mensen nemen hun eigen lunch mee (vaak kliekjes van de vorige avond) en sommigen halen beneden in het winkelcentrum iets: sushi, mexicaans, chinees, subway, supermarkt... Hun koffie halen ze ook buiten de deur, maar Starbucks is een soort McDonald's onder de koffieketens: mijden dus.

Mijn team bestaat uit ongeveer 15 mensen, maar iedereen werkt vooral aan z'n eigen projecten. Er zijn heel weinig overleggen: eens per maand met het team en eens per maand met de milieu-afdeling van het Centre for Disease Control, waar we organisatorisch onder vallen.
De relatie met collega's is heel informeel, eigenlijk net als in Nederland. Mijn baas is ook heel aardig en neemt de tijd als je even wilt overleggen. De collega's kwamen ook op mijn verjaardag, en vorige week met Thanksgiving waren we uitgenodigd voor het eten (echte gevulde kalkoen!), dus ze doen ook wel dingen samen.
Mijn werk verschilt eigenlijk niet veel van wat ik in Nederland deed, alleen ben ik nu meer bezig met de inhoud en dat bevalt goed! Ik maak o.a. kennisdocumenten: in normale taal samengevatte wetenschappelijke studies, bedoeld voor lokale gezondheidsprofessionals. Erg leuk om van alles te lezen en daar de relevante dingen uit te plukken! Verder werk ik aan gezonde leefomgeving, waar ik in Nederland het afgelopen jaar ook aan werkte, en het is leuk om te zien dat hier vergelijkbare dingen spelen als in Nederland.
Ik werk officieel 37,5 uur per week, soms iets meer zodat ik een keer een dagje vrij kan nemen. Van alle niet-Canadezen hoor ik dat Canadezen heel lui zijn, maar ik ben er nog niet helemaal over uit of dat waar is. De arbeidsomgeving is hier ook okee: ze hebben bv. fitnessprogramma's en stoelmassage in het gebouw.
Wel interessant is dat heel veel richtlijnen en procedures (en bureaucratie!) nog uitgevonden moeten worden. Ze zijn bijvoorbeeld nog aan het zoeken naar wat de organisatie uit wil stralen en hoe ze dingen aan moeten pakken. Wat ook weer als nadeel weet dat soms niemand weet hoe iets moet.

Voor mijn werk begin ik deze week aan een cursus 'indigenous cultural competency', oftewel een soort training interculturele communicatie, speciaal gericht op communicatie met de First Nations (de oorspronkelijke indiaanse bevolking). Dat is een bijzondere sociale groep omdat ze vaak gediscrimineerd worden, meer gezondheidsachterstanden hebben, minder toegang hebben tot gezondheidszorg en in sommige gevallen andere culturele opvattingen hebben over gezondheid. Nu heb ik in de praktijk geen direct contact met de First Nations, maar het lijkt me een interessant onderwerp dat altijd nog wel van pas kan komen.
Verder volg ik nu op maandagavond een cursus Frans op kosten van de zaak :-). Omdat ik officieel bij de rijksoverheid werk, wordt het gestimuleerd naast Engels ook Frans te kunnen spreken.

Tristan werkt op de campus van UBC. Hij deelt een kamer met een Russische Amerikaan die ook net begonnen is. Hun prof is een Nederlander en verder zijn er veel Chinezen. Tristans werk is een soort vervolg op wat hij tijdens zijn promotie deed.

Dus ja, we wennen snel. Het lastigste is nog wel dat je hier niet weet hoe alles werkt. Dat zijn soms de simpelste dingen, zoals hoe laat de brievenbus gelicht wordt en welke postzegel je moet gebruiken, maar ook lastiger zaken zoals hoe het zit met ziektekostenverzekeringen en een rijbewijs halen. Maar volgens mij hebben we het meeste nu wel geregeld.

Missen we Nederland? Het is nog te vroeg om daar een echt antwoord op te geven, maar nee, nog niet echt (sorry!). Er zijn veel dingen die we hier niet hebben (voetgangersgebieden, smalle/bochtige straten, mijn konijntjes, straks Sinterklaas), maar die worden gecompenseerd door andere dingen. En natuurlijk kennen we hier nog niet zoveel mensen. Dat komt vast allemaal vanzelf in orde.

tot de volgende keer!

zaterdag 16 oktober 2010

foto's Okanagan en strand Vancouver



Canadees platteland

Pompoenen!

Ogopogo, het monster van Lake Okanagan. 'The myth that didn't catch on': eigenlijk gelooft niemand in het bestaan van het beest.

Kettle Valley Railway, het stukje stoomtrein dat nog wel in gebruik is (voor toeristen)

Interessante kurken


Rondrit langs verschillende wijngaarden. Het ene uitzicht was nog mooier dan het andere.

Lake Okanagan


Als het over zilver ging, werden spoorlijnen door vrijwel onmogelijke landschappen gebouwd.


Artistieke uitspatting (ja, dat is mijn haar)

Downtown Vancouver